13

1. Τα σπίτια με τον κόκκινο σταυρό είναι παλιοί γνώριμοι..Έχω συνηθίσει να εισέρχομαι σε αυτά ως επισκέπτης, ποτέ ως ασθενής. Πάντα ένιωθα όμως ένα σφίξιμο για το τι θα αντικρύσω, τι θα ακούσω, πώς θα αντιδράσω..Το σφίξιμο γίνεται πέτρα..Κάτι σαν κυματοθραύστης στα όσα ακολούθησαν..ένα τσιγάρο στα γρήγορα, το τηλέφωνο στο χέρι και μια φωνή από την άλλη μεριά της γραμμής τελικά αποδείχτηκαν αρκετά για να μη με πάρει το κύμα μαζί του..

2. Σπίτι..Ακούω πόνο..και ένα κενό στο ανάμεσο της νύχτας μου..κ τα φώτα των ματιών μου να το γεμίζουν..κοιτώντας πάντα στο ίδιο σημείο

3. Ένας νάρθηκας χωρίζει τα μάτια σου από το βλέμμα μου..Ένας νάρθηκας που έχει διττή λειτουργία..σκουπίζει τα μάτια σου και μασκαρεύει το πόνο σου..Το τέλος ήρθε, χωρίς να αρχίσω..

4. Διάφορα γέλια σκορπισμένα σε τραπέζια με καφέ και τσιγάρο χωρίς να ξέρω από πού προέρχονται κ ούτε που θυμάμαι αν τελικά ήμουν κ εγώ εκεί..αν συμμετείχα…Ή μήπως ήταν η παράσταση ενός κομπέρ?

5. Κάθισα στα βράχια που πήγαινα μικρός..Πάντα περνούσα από εκεί για να πάω στη δουλειά..και όμως ποτέ δε σταματούσα…Δε συγκράτησα τι ακριβώς έκανα..Πάντως και πάλι δεν έκλαψα..

6. Ο κύβος ερρίφθη..Φεύγω σε 3 μήνες…

Κόλλησα στην σαββατιάτικη κίνηση της παραλιακής..Το τηλέφωνο χτυπά…

«Μπορείς να μου πεις γιατί φύγαμε από εκεί που είμασταν?» Έλα μου ντε…

7. Ξαναβρίσκω τα πατήματα μου γνωρίζοντας πως θα τα ξαναχάσω..

8. Η καλοκαιρινή άδεια με βρίσκει σε άγνωστο χώρο και περιμένω το ουίσκι να ωριμάσει..

9. Οι αγκαλιές, οι ευχές, τα τελευταία ξενύχτια πριν αναχωρήσω..Γιατί νιώθω πιο σταθερός παρά ποτέ στη γη? Αφού σε λίγο θα πετάξω..

10. Ο υπολογιστής ανοιχτός σε μόνιμη βάση..Δε σε ακούω καλά ρε γαμώτο κάνει παράσιτα το MSN..

11. Ο υπολογιστής αρχίζει να ουρλιάζει από τα νεύρα του που δεν τον κλείνω..Να προλάβω τις προθεσμίες…Αλήθεια ξημέρωσε??

12. Το στομάχι έκανε κόμμα με τον υπολογιστή…Όμως δεν μπορώ να νιώσω τίποτα..Περιμένω πάνω από ένα τηλέφωνο να μάθω..Και δε γουστάρω να μιλήσω σε κανέναν…Σε κανέναν?

Κάθε φορά, τέτοιες μέρες, έχω την αίσθηση πως περπατούμε συνεχώς σε ένα μεγάλο ευθύ διάδρομο και ανοίγουμε κάθε χρόνο τη πόρτα που είναι μπροστά μας κλείνοντας ταυτόχρονα με το πόδι την πόρτα που είναι πίσω μας.. Άλλοτε με βία, άλλοτε με δισταγμό..Το μόνο που αλλάζει είναι ο φωτισμός του διαδρόμου και τα κάδρα των ατόμων που αντικρύσαμε...

Να μας ζήσεις…

12

Πάλι δεν ανάβει... Και το έχω ανάγκη τόσο πολύ..

Μην ανησυχείς, δε θα σε ξυπνήσω..Φτάνει που κοιμάσαι εσύ..Έχω τόσες μέρες αυπνίας και εσύ δε κατάλαβες ούτε ένα λεπτό από αυτές..Δε σε κατηγορώ..δεν θέλεις να σκέφτεσαι κάτι άσχημο πλέον..Έχεις ζήσει αρκετά και δεν αντέχεις άλλη σφυριά...

Τα πόδια μου τρέμουν από τη κούραση..τα βλέφαρά μου συναντούν το δέρμα κάτω από τα μάτια και είναι σα να πληγώνουν..

Είμαι 12 μήνες εδώ...έτσι πιστεύω και έτσι πλασάρω τον εαυτό μου..πολλές φορές τον έχω πείσει..όμως η αυπνία με έχει λυγίσει και δε με αφήνει να υποκριθώ στο τζάμι της νύχτας..

Μου είχες πει να φύγω όταν δεν θα αντέχω άλλο να σε αγαπάω...

Και εγώ σου λέω πως μένω όχι γιατί είμαι εδώ αλλά γιατί δεν ξέρω ποιο είναι το αλλού..

Το να μείνεις πολλές φορές δε σημαίνει πως αγαπάς...

Αντίο (και ας μη στο έχω πει ακόμη)

11

Το βήμα ενός περαστικού..Ο αέρας που φυσάει και κάνει τον κόσμο να κουλουριάζεται στα παλτά του κ να τρέχει προς το καταφύγιο του..Και από εκεί να παρατηρεί τους υπόλοιπους γύρω του..Ή και να μην παρατηρεί τίποτα, ούτε καν τον εαυτό του..

Παράξενο δεν είναι? Κοιτάμε τόσες πολλές φάτσες και ορισμένες φορές δεν έχουμε το κουράγιο να δούμε το πρόσωπο μας..

Πήγα επιτέλους να ξυριστώ και ενώ κοιτούσα τον καθρέπτη, δεν έβλεπα εμένα..δε με αναγνώριζα.

Βγήκα έξω στο δρόμο κ αποφάσισα να περπατήσω, έτσι χωρίς προορισμό, χωρίς λόγο. Παλιότερα κατέκρινα αυτούς που πηγαίνουν σινεμά μόνοι τους..Τώρα σαν να τους κατανοώ..

Όταν δεν έχεις κάποιον άλλον να μοιραστείς τις εικόνες, αναγκαστικά τις μοιράζεσαι με τον πιο σκληρό σου φίλο..

Κουράστηκα..Κουράζομαι..Νιώθω να φοβάμαι μήπως κουραστώ και τελικά τα κάνω χερότερα...

Ανάλωσα τον εαυτό μου στο να προσπαθεί να μπει στις ψυχές των άλλων και μέσα από αυτές έβλεπα και την δική μου.Τι λάθος..

Κανείς δε θα σου επιτρέψει να μπεις τόσο βαθιά.γιατί θα σε έχει ανάγκη..και η ανάγκη και πονάει και κοστίζει..

Θέλω να πάρω αγκαλιά, να χαιδέψω, να νιώσω το τρέμουλο των χειλιών σου, να ενώσω τα δάχτυλα μου μαζί σου, να ιδρώσω σε σεντόνια που να μυρίζουν το άρωμα του κορμιού και οχι της μάσκας σου..Να πίνω από το ίδιο κρασί με σένα, να συντονίζω το βήμα μου στα περπατήματα σου, να απολαμβάνω τη σιωπή μου κοιτώντας σε..

Ξέρω πως θα έρθεις κάποια στιγμή..Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην έρθεις όταν εγώ θα έχω στεγνώσει..

10

Βρεθήκαμε τυχαία στον δρόμο..Δε πρόλαβα να δω πόσο είχες αλλάξει στα μάτια μου..

Πέρα από τα τυπικά "τι κάνεις, πώς είσαι" και τις λοιπές μαλακίες για δουλειά και σπίτι, που ξοδεύτηκαν σε 2 λεπτά περπατήσαμε μέχρι το μετρό..Εγώ από αμηχανία να στρίβω τον καπνό και εσύ να μου βγάζεις τα slim σου και με το απλανές βλέμμα σου στο δρόμο να με ρωτάς τη κλασσική ερώτηση των πρώην: "έχεις κάτι αυτή τη περίοδο στη ζωή σου?? "

Κακώς ρε γαμώτο εκφράζομαι ελεύθερα..Κανονικά θα έπρεπε να σου πω πως δεν έχω καμιά συγκεκριμένα αυτή τη περίοδο αλλά δόξα τω θεώ πηδάω αρκετές σαφώς καλύτερες από σένα...

Ή καλύτερα να σου έλεγα πως ναι έχω βρει μια φανταστική κοπέλα που είμαστε μαζί αμέσως μετά τον χωρισμό μας με την οποία έχω απίστευτη επικοινωνία, ψυχική και σωματική, με φροντίζει και μου δίνει όλα όσα δε μου έχεις δώσει εσύ.

Αντ'αυτού σου πετάω ένα "καλά πλάκα μας κάνεις?"...που είναι και η αλήθεια

Εσύ με το αυτάρεσκο χαμόγελο που σου δημιούργησε η ατάκα μου, ακούς ένα τραγούδι από ένα περαστικό αμάξι..."Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το κομμάτι...Με ταξιδεύει"

Και πάλι δε κρατιέμαι...

"Σε ταξιδεύει εκεί όπου δε μπορείς να πας ή καλύτερα εκεί που δεν έχεις τα κότσια να φτάσεις.. Αν νομίζεις πως με το να το παίζεις ελεύθερη, αδέσμευτη και ωραία (και με αρχίδια, όπως είχες πει, περισσότερα από πολλούς άντρες) κάνεις κάτι στη ζωή σου, είσαι η χαμένη του παιχνιδιού μωρό μου..γιατί το κενό υπάρχει..και η φύση σου μπορεί να απεχθάνεται το κενό σου, για αυτό και είμασταν μαζί άλλωστε..

Αλλά ο εγωισμός και η φοβία σου να προχωρήσεις σου φουσκώνει το κενό...και πονάς πίσω από το χαμόγελο που τώρα μου δίνεις...

Εγώ σου έδειξα ποιος είμαι, τί θελω, τί κάνω και πώς το κάνω..Και εσύ έφυγες..Γιατί? Παίζει να μην ξέρεις ούτε εσύ η ίδια..

Άντρας είναι αυτός που έχει τα αρχίδια να βγάλει το μυαλό του, την καρδιά του, τις ανασφάλειες του στο πάτωμα..Και να μη ντρέπεται για αυτό..Εγώ δεν χαμογελάω, απλά πονάω γιατί δεν έχω κανένα λόγο να το κρύψω..

Και για να τελειώνουμε, εγώ μπορώ να σου τραγουδήσω το κομμάτι που λες πως σε ταξιδεύει...ακόμα κ τώρα... παρόλα όσα έχουν γίνει...

Εσύ μπορείς να μου τραγουδήσεις αυτό?? Έχεις τα αρχίδια? "

9

Σε 9 λεπτά...

Μια χαρά χρόνος για να πάρεις ένα καφέ και να βγεις έξω να κάνεις ένα τσιγάρο..Τα χέρια σου τρέμουν και δυσκολεύεσαι να στρίψεις..Μια γουλιά και είναι κάπως καλύτερα τώρα..Για να μη ξεχάσεις και τις παλιές σου συνήθειες, ζητάς αναπτήρα από έναν περαστικό που κινεί το κορμί του ακίνητος μπας και ζεσταθεί..Βλέπεις το δέρμα των δαχτύλων του να ζαρώνει και να παίρνει ένα κόκκινο χρώμα στους κόμπους..Κρύο..

Ξαναπίνεις μια γουλιά ακόμη και η διαφορά της θερμοκρασίας σε φέρνει στα συγκαλά σου..Έχεις γυρίσει το κεφάλι σου στην είσοδο. Οι σταθμοί των τρένων είναι διαφορετικοί από τα αεροδρόμια.Χωνεύουν πολύ περισσότερες εικόνες και κινήσεις..Τόσο βραχυπρόθεσμες όσο ο άντρας με το κοστούμι που τρέχει να προλάβει μην αργοπορήσει στη δουλειά, η μεσήλικη γυναίκα που τραβολογά τα 3 της παιδιά για να πάνε στο σπίτι να φάνε, οι μαθητές που γυρίζουν από το μάθημα, η χορεύτρια με τις πουέντ στο χέρι..Και τόσο μακρινές και τελειωτικές κινήσεις όπως οι αποχαιρετισμοί ενός ζευγαριού..

 

Δεν αναρωτιέσαι γιατί κόλλησε το βλέμμα σου εκεί..Είναι έμφυτη η τάση του ατόμου στο σκοτεινό, στο μη χαρούμενο, σε αυτό που φέρνει ρήξη, στο λυπητερό. Δεν είσαι μελό, αν και πολύ θα το ήθελες ορισμένες φορές για να σταματήσεις να δίνεις την εικόνα του στιβαρού, του σοβαρού, εκείνου που ποτέ δεν έχει πρόβλημα και καμία ανασφάλεια, που πάντα έχει την λογική στο μυαλό του και το ρίσκο στο παντελόνι του..Σε βόλεψε κιόλας αυτή η εικόνα, μην το αρνείσαι..Σου αρέσουν τα ρίσκα και πολύ περισσότερο την βρίσκεις με τον πόνο όταν τα χάνεις παρά κατά τη διάρκεια ..είναι πιο γλυκός, σου καταπραυνει το μόνιμο φόβο σου..μη μιζεριάσεις, μη πέσεις αμαχητί, μην μετανιώσεις..μην κουλουριαστείς στο εγώ σου και κλειδώσεις την πόρτα..

Η πόρτα είναι κλειδωμένη..Αυτό δεν το πήρες χαμπάρι ποτέ σου..Εσύ απλά δίνεις το κλειδί..Και τώρα που το πήρες πίσω και μάλιστα με το παράπονο του ενοίκου πως δεν του έδειξες όλο το σπίτι..δε πειράζει, έτσι είσαι, έτσι κάνεις..

Και κάτι σου λέει πως το σπίτι θα ξανανοικιαστεί..με την ελπίδα να πετάξεις το κλειδί κάποια στιγμή..

Προς το παρόν, πάρε το βήμα σου και προχώρα..μόνος σου..Άλλωστε κανείς δε μπορεί να σου δώσει ούτε ελπίδα, ούτε γιατρειά, ούτε λύσεις..Κανείς δε γουστάρει να μπει τόσο βαθιά..Μόνο εσύ..

Τρέχα τώρα μαλάκα..Μη χάσεις και το τρένο...

8

Είχαμε να συναντηθούμε περίπου 6 μήνες..

Στο ίδιο μπαρ, με τον ίδιο σερβιτόρο και τη θάλασσα να χτυπά τα τελευταία της κύματα στην διάφανη ναϋλον τέντα για την μέρα που μας πέρασε..Στο επόμενο λεπτό θα είναι κάποια άλλα κύματα μιας άλλης μέρας, της επόμενης μέρας..

Με κοιτάς καθώς παραγγέλνω χωρίς να μιλάς..'Ισως γιατί γνωρίζεις την έμφυτη αδυναμία μου στις ενάρξεις..Είχα ξεσυνηθίσει το βλέμμα σου..Στρίβεις τον καπνό, κάνεις μια ρουφηξιά και μου το δίνεις..Αυτή τη συνήθεια την είχαμε και από παλιά..Πριν γίνουμε "σχέση"..

Όσο είχα λείψει προσπαθούσα να φέρω την εικόνα σου σε σταθερή μορφή, σαν φωτογραφία, και δεν τα κατάφερα. Τώρα σε έχω δίπλα μου και δε σε κοιτάζω..Φοβάμαι να το κάνω..ΦΟΒΑΜΑΙ

Αυτή τη καταραμένη λέξη άκουγα συνέχεια όσο είμασταν μαζί, μόνο που τώρα την προφέρω εγώ..Εσύ απλά την βιώσες, την κατέχεις, την ζεις, την κουβαλάς..Και μου την έδωσες στα χέρια τώρα που δεν πρέπει να φοβάμαι..

Ήρθαν τα ποτά και ενόσω τα πίνουμε σου ρίχνω μια κλεφτή ματιά..μορφάζουμε με τον ίδιο τρόπο..Είναι ακόμα χάλια το ποτό τους..Και γελάς..Και τότε σε βλέπω καθαρά..Και γελάμε μαζί..

Σου χαιδεύω το μάγουλο. Τώρα το γέλιο σταματάει και τα μάτια σου κοιτάνε το ξύλο του τραπεζιού..

-Έχεις αναρωτηθεί γιατί δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα τόση ώρα?

-Πάντως όχι από αμηχανία

-Αλλά?

-Δε χρειάζεται να μιλήσουμε..

-Και γιατί βρεθήκαμε?

-Για να σε δω..

-Και εγώ δε σε κοιτάω καν ε? Ωραίος είμαι..

-Με κοιτάς και ας μη με βλέπεις..Ξέρεις ποια είμαι

-Γιατί έχω πάντα την αίσθηση για το αντίθετο?

-Γιατί είσαι ανασφαλής

-Και εσύ φοβισμένη

-Να κάτι που ξέρεις

-Δεν έχει αλλάξει τίποτε στο φόβο σου?

-Ηλίθια ερώτηση..Δε σου ταιριάζει

-Σου έλειψα?

-2η ηλίθια ερώτηση..Ναι..

Γιατί δε μιλάς?

-Γιατί φοβάμαι να σου πω το ίδιο..

-Νόμιζα πως είχα μόνο εγώ το προνόμιο αυτό στη σχέση μας

-Ηλίθια ατάκα

-2-1

-Γιατί σε κοιτάω χωρίς να σε βλέπω?

-Γιατί με αγαπάς

-Και τί κέρδισα?

-Πόνο

-Και φόβο..

-Και τώρα?

-Και τώρα θέλω να απαλλαγώ από αυτό τον φόβο..

-Πώς?

-Μαζί σου

-Και τί σε κάνει να πιστεύεις πως θα φύγει?

-Δεν το πιστεύω..Το θέλω, το εύχομαι αλλά δε το πιστεύω..

-Και τί θέλεις από μένα?

-Μια μέρα

-Να την κάνεις τί?

-Να πάμε μαζί κάπου για μία μέρα. Να κλείσεις τα μάτια σου και να μην σκέφτεσαι τίποτα. Να κάνουμε όσα έχουμε ανάγκη και δεν τα έχουμε ξεστομίσει ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό..

-Δεν γίνεται

-Γιατί?

-Γιατί αν το επιτρέψω, μετά θα πονέσω και άλλο..Άσε που δε θα σου δώσω αυτά που θέλεις

-Και? Γιατί όταν είμασταν μαζί μου τα έδωσες?

-Σωστό..Γιατί το κάνεις αυτό? Γιατί βασανίζεσαι?

-Γιατί θέλω να σταματήσω να φοβάμαι τα μάτια σου, τις κινήσεις σου, την αγκαλιά σου, τα λιγοστά χάδια σου, την απόσταση σου από τον καναπέ που καθόμαστε ακόμα και τώρα..Κουράστηκα να μη χαλαρώνω, να φοβάμαι εσένα που φοβάσαι..Δεν μπορώ άλλο πια..Δεν είμαι το άλλο σου μισό και το ξέρουμε και οι δύο καλά αυτό..

Θέλω μια μέρα να κάνουμε μια παύση στην μιζέρια του φόβου μας, να ανοίξουμε τις γρίλιες μας και να κοιταχτούμε σαν δύο γείτονες που μένουν απέναντι..

Δε με νοιάζει αν ξαναγυρίσω στο σκοτάδι, εδώ ανήκω άλλωστε..Όπως και εσύ.. Όμως δώσε μια μέρα στον εαυτό σου να δει το φως μαζί μου..

-Και αν το φως μας τυφλώσει?

-Καλύτερα να βλέπεις το σκοτάδι τυφλός..Θα θυμάσαι το φως που είδες για τελευταία φορά...

7

Το φως τρεμοπαίζει στο αριστερό σου μάτι..

Και μετά ένα σύντομος ήχος τόσο εκνευριστικός που σε βγάζει από τη νιρβάνα της θέασης του στύλου της ΔΕΗ δίπλα από το φανάρι..Κοιτάς πίσω σου και βλέπεις ένα μανιακό να σου κορνάρει και να ανοιγοκλείνει το στόμα του, προφανώς ρίχνοντας σου καντήλια..Και κοιτάς μπροστά σου το κόκκινο ποτάμι της λεωφόρου..Δε πρέπει να προχώρησες ούτε 5 μέτρα..ούτε και εκείνος..

Ξανακοιτάς τον επόμενο στύλο..Τι χρώμα είναι ακριβώς το φως? Πορτοκαλί? Κίτρινο? Δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς...Και δε σε νοιάζει..Έχεις τόσα πράγματα να σκεφτείς που το μόνο που πραγματικά ζητάς τούτη την στιγμή, ύστερα από 11 ώρες δουλειάς, να χαθείς στο φως..Και να μην ακούς κανέναν..και τίποτα..Έλα όμως που δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι..

Έχεις να σκεφτείς το νοίκι που πρέπει να πληρώσεις, τη προθεσμία για το project, το σέρβις του αυτοκινήτου, τη στραβή ματιά του διευθυντή σου, τους λογαριασμούς των πιστωτικών, το απαξιωτικό βλέμμα μέσα από τα τζάμια των αυτοκινήτων, τις φωνές από τους τσακωμούς, τα λόγια που σου είπε, τα λόγια που θα ήθελες να της είχες πει και δεν τόλμησες, το στομάχι σου που πονά από τα τσιγάρα και τους καφέδες, τους ήχους από τα κλάξον, το βάρος του ασήκωτου κορμιού σου όταν ξυπνάς, τα μάτια της, τα χάδια που πέταξες και αυτά που θα πετάξεις στο μέλλον, το κορμί σου που καίει για εκείνη, τη γκρίνια των φίλων σου για τη ζωή που κάνουν και που δεν θέλουν, τον χτύπο της πόρτας στο άδειο σπίτι, τα κλειδιά που της έδωσες, τον πονοκέφαλο που τον νιώθεις να έρχεται τρέχοντας..

 

Όλα αυτά πόσο πιστεύεις πως κρατάνε?? Δευτερόλεπτα.. Ε λοιπόν τόσα δευτερόλεπτα σου χρειάζονται για να ανοίξεις και τα δύο παράθυρα του αμαξιού, να κάνεις στην άκρη και να βγάλεις μια κραυγή...με όποιο φωνήεν εσύ γουστάρεις..Και να αρχίσουν όλα όσα έχεις μέσα στο νου κ τη ψυχή σου να αναβλύζουν ένα-ένα και να πετιούνται στο δρόμο..Ίσως και να ξορκίζονται.. Και πίστεψε με, πολλοί θα ήθελαν να βρίσκονται τώρα στην ίδια θέση..αλλά...

Όσο και να προσπαθείς δε θα φύγουν οι σκέψεις, ούτε τα προβλήματα..το ξέρεις..Όμως πήρες μια ανάσα και θα το πας πάλι από την αρχή..Έτσι πάει το παιχνίδι και έτσι θα το παίξεις..Δύσκολα και ωραία..Η γιορτή σε περιμένει..

6

H βρύση τρέχει και βουίζει στα αυτιά μου..

Το κεφάλι μου, πέρα από το λιγοστό μυαλό μου κ αίμα, έχει και δύο εσωτερικούς εχθρούς..Και το χτυπούν στα πλάγια..Κλείνω τα μάτια μου και πονώ περισσότερο, τα ξανανοίγω κ πονάω το ίδιο..

Τα μηλίγγια μου χτυπούν σαν τις καμπάνες του χωριού τη Μ.Παρασκευή..Δεν είναι γρήγορες..Είναι αργόσυρτες και συνεχείς, στον ίδιο τόνο, στην ίδια ακριβώς χρονική αλληλουχία..Όταν βομβαρδίζεσαι από έναν ήχο που σιχαίνεσαι δεν έχεις χρόνο αντίδρασης, σε πιάνει εξ αποίνης..Τώρα απλά νιώθω τη ψευδαίσθηση των ελάχιστων δευτερολέπτων ησυχίας..μέχρι να με ξαναβαρέσει..και να σμίξω τα φρύδια μου..μα όταν το κάνω κ αυτό πονάω..

Και τότε ξεκινάνε τα πιο ζόρικα..παρατηρώ την ένωση που κάνει το πλακάκι της κουζίνας με τη βρύση που ακόμα τρέχει όμως δεν έχω το κουράγιο να τη κλείσω..βλέπω να κυλά το νερό και να οδηγείται σε μέρος που δεν το ορίζει ο νους μου..Θυμάμαι τη μάνα μου κάθε φορά που έφευγα για ταξίδι να μου ρίχνει νερό στο δρόμο για να έχω καλό ταξίδι..Πού να πηγαίνει το νερό??

Μια μικρή κίνηση του ματιού μου στην επέκτασης της εικόνας, με φέρνει αντιμέτωπο με το τελειωτικό μου χτύπημα..το δυνατό φως που σκάει στο τζάμι από το αμάξι ενός περαστικού..το φως μεγενθύνει το πόνο μου και ας μη με ραπίζει..

Όλα είναι στη θέση τους, όπως βλέπεις....Η βρύση, η κουζίνα, το λιγοστό μυαλό μου, το φως από τον κόσμο εκεί έξω, οι περίεργες εικόνες μου..Μόνο το χέρι σου λείπει από αυτή την ημικρανία τελικά..

5

Με ρωτάς αν μου αρέσει αυτό που βλέπω ε?

Κάθε φορά που έμπαινα σπίτι, γυρνώντας από τη δουλειά, πήγαινα στο τζάμι και ξάπλωνα με τα ρούχα ακουμπώντας το κεφάλι μου στο πλάι..Το θόλωνα με τα χνώτα μου και καθόμουν ώρες εκεί, κοιτώντας το άπειρο..που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια γλάστρα με τριαντάφυλλο που την έβλεπα να κουνιέται απο τον αέρα..Δεν είχα αίσθηση ούτε του χρόνου που κυλά, ούτε του χώρου, ούτε των αντιδράσεων των γύρω μου..Δεν έδινα σημείο ζωής..Ίσως γιατί ένιωθα πως δεν είχα..

Δεν περίμενα κάτι..Δεν την περίμενα..Η ψευδαίσθηση της αναμονής είναι καλύτερη από τη σιγουριά της μόνιμης απώλειας..Τα λεπτά, οι ώρες έτρεχαν, περπατούσαν, πηδούσαν και εγώ εκεί..Να κοιτώ μια γλάστρα..Και να μην μπορώ να ακούω τα δευτερόλεπτα να χτυπάνε στο ρολόι..Να μου τρυπάνε τα αυτιά..

Ξέρεις τί είναι να δένεις στο άρμα της ζωής μιας άλλης το δικό σου? Να είσαι κοντά της, να την γεύεσαι, να της μιλάς, να την ακούς, να σου ψιθυρίζει τους φόβους της και να φωνάζει το ονομά σου όταν κάνετε έρωτα? Να γράφεις μόνο για εκείνη? Να καθορίζεται η μέρα σου από το αν θα την δεις και πότε? Να στεναχωριέσαι γιατί πρέπει να κοιμηθεί και δεν θα ακούς τη φωνή της και να παρηγοριέσαι βλέποντας να συσπάται το πρόσωπο της και να κουλουριάζεται ενστικτωδώς στο κορμί σου?

Να αγγίζει τα μαλλιά σου και εσύ να τρέμεις μην την χάσεις? Να φοβάσαι πως θα κάνεις κάτι λάθος και θα σου φύγει? Να σου λέει "σε αγαπώ" κ τα μάτια της να σε χτυπούν ευθύβολα χωρίς να παρακαλούν να ακούσουν το "και εγώ"? Να σε παίρνει τηλέφωνο 2 λεπτά αφότου βρεθήκατε και να της λείπεις? Να κλαίει και να σε σφίγγει χωρίς να σου εξηγεί? Τα έχεις νιώσει??? Πες μου..

Και άξαφνα, να μην είσαι τίποτα παρά παρελθόν, μια ωραία ανάμνηση, μια σελίδα σε ένα βιβλίο με πολλά κεφάλαια, ένα από τα χέρια που θα αγγίξουν το κορμί της, ένα από τα στόματα που θα φιλήσουν τα μαλλιά της..Να σου επιστρέφει ό,τι της έχεις γράψει, για να μην έχει να κάνει άλλο με την ενοχλητική φιγούρα σου με τις μόνιμες ανασφάλειες..Μα αφού για κείνη τα έγραψα γαμώτο..τί να τα κάνω?

Να κοιτάς το τηλέφωνο μήπως χτυπήσει και να είναι σιωπηλό και ακόμα και όταν χτυπάει να είναι κάποιος άλλος στον οποίο θα πρέπει να βρεις καμιά καλή κ γρήγορη ατάκα για να κλείσεις..Και πού να την βρεις την ατάκα? Με τί σκέψη? Να γράφεις μηνύματα και να τα σβήνεις..αφού δεν θα απαντήσει..

Να κλείνεις τα μάτια σου και να ξεπετάγονται εικόνες και μικροπράγματα που ούτε καν περίμενες πως θα το θυμόσουν όταν τα βίωνες..

Ναι ήταν παλιά..Πέρασε ο χρόνος..Αλλά δεν ξέχασα..Δε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να το ξαναπεράσει..καλύτερα ζόμπυ του εαυτού μου παρά ο δρόμος που θα περνάει ο καθένας και θα πετάει το τσιγάρο της μοναξιάς ,της ανεπάρκειας κ της ανασφάλειας του..

Και αν με βλέπεις και δε σου αρέσω άλλαξε κανάλι.. Ούτε και σε μένα αρέσω πλέον..Ικανοποιήθηκες?

4

Τί μέρα μπορεί να είναι? Μάλλον Σάββατο..Πώς μπορεί να περνάνε οι μέρες τόσο γρήγορα?

Νομίζεις..Καθόλου γρήγορα δεν περάσανε..Πήγαινες στη δουλειά σου ανόρεχτα, γυρνούσες σπίτι, έτρωγες, κοιμόσουν, έβγαινες με τους φίλους, έπινες, έπινες, έπινες και ξεχνιόσουν..Τώρα που τους τηλεφωνείς και δεν απαντά κανένας, τί θα κάνεις?

Σκέφτεσαι πως όλοι σε έχουν αφήσει μόνο σου, δε νοιάζεται κανείς για το πώς περνάς, πώς νιώθεις ύστερα από 4 μέρες χωρισμένος..Τί τραγική λέξη..χωρισμός..γιατί πότε ένιωσες ενωμένος ? Πότε αισθάνθηκες την ανάγκη να γίνεις ένα με εκείνη, με την φωνή της, με το βλέμμα της, με την απουσία της, με την μυρωδιά του κορμιού της στο σεντόνι..? Ποτέ..

Για αυτό και δεν το είπες σε κανέναν..Για αυτό και έχεις καιρό να μιλήσεις σε κάποιον για αυτά που πραγματικά νιώθεις, για αυτό και δεν ανοίγεις την πόρτα σου και αφήνεις να κοιτάξουν μόνο από το ματάκι..Για αυτό δεν της είπες ποτέ πως την νοιάζεσαι, πως την σκέφτεσαι, πως σου λείπει..Γιατί είσαι άτρωτος..Νομίζεις..

Έχεις φτιάξει ένα ωραιότατο κλουβί μέσα στο οποίο κατοικεί το φάντασμα του εαυτού και κανείς άλλος..Κοιτάς τον υπόλοιπο κόσμο με τον ίδιο ηλίθιο τρόπο που κοιτάς και τους πελάτες στην δουλειά σου..Λες και τους κατέχεις τον εγκέφαλο..

Τον εαυτό σου τον πέταξες πολύ παλιά..Και ξέρεις πολύ καλά για πότε μιλάω..Και ο μόνος λόγος που έπινες πολύ αυτές τις μέρες, δεν ήταν γιατί τελείωσες μαζί της..Ήταν γιατί απογυμνώθηκες..

Και αυτή η σχέση-αν μπορεί να χαρακτηρισθεί έτσι- έγινε για να βαυκαλίζεσαι πως προχωράς, πως εξελίσσεσαι, πως όλα τα έχεις αφήσει πίσω σου, ενώ το μόνο που κατάφερες είναι να μετατραπείς σε ένα ζόμπυ, σε μια καρικατούρα του εγώ σου που έχετε την ίδια φωνή, το ίδιο χρώμα ματιών, τα ίδια ρούχα αλλά χωρίς ένταση, χωρίς βλέμμα, χωρίς ένα κορμί που να πάλλεται πίσω από το ένδυμα..

Και όλα αυτά γιατί τα έκανες? Πες μου ειλικρινά..Γιατί? Ή μήπως τον έχεις ξεχάσει πια τον λόγο?

Σήκωσε το κεφάλι σου κ κοίτα τον καθρέπτη..Σου αρέσει αυτό που βλέπεις?

3

Είναι τόσο ανακουφιστικό ορισμένες φορές να βγαίνεις με φίλο που δεν μιλάει πολύ.

Όχι γιατί εσύ θα έχεις να του πεις κάτι αλλά επειδή κατανοεί τη σημασία του να σιωπάς..

Δεν είναι ανάγκη να λειτουργεί το στόμα .. ειδικά όταν έχεις ούζο και τη θάλασσα απέναντι σου..

Σου δίνει να ανάψεις τσιγάρο..Σε κοιτά και το ίδιο κάνεις και εσύ. Και κείνη την ώρα παίρνει αυτή την έκφραση του ανθρώπου που σε ξέρει, που βλέπει μέσα σου ακόμη όταν δεν είναι έτσι, που έχει άποψη, γνώμη, εντύπωση μα δεν στην δείχνει, δεν στη λέει γιατί δε τη χρειάζεσαι, ούτε κ εκείνος αισθάνεται την ανάγκη να στην εκφράσει..Κάποιες ώρες-σαν κ αυτή- δεν υπάρχουν λόγια, μόνο εικόνες..

Και επειδή οι εικόνες δεν είναι παντοτινές, χτυπάει το κινητό του..Η δουλειά δεν σταματάει ό,τι και αν κάνεις..Απομακρύνεται και προσπαθεί να συνεννοηθεί..Και έρχεται ένας ,μεγάλος άνθρωπος σε ηλικία, να μας δώσει τον λογαριασμό και ένα μπουκάλι ακόμη..Δεν τον είχα προσέξει ποτέ μου τόσα χρόνια που έρχομαι..

-Μα δεν παραγγείλαμε..

-Κέρασμα..

-Γιατί;

-Έτσι γιατί θέλω εγώ.

-Κάτσε..

-8..Αυτό να θυμάσαι..

-Τί είναι το 8?

-Το 8 αν του δώσεις μια σφαλιάρα κ το ξαπλώσεις χάμω, θα γίνει το άπειρο. Αν του κόψεις τη μια άκρη και το τεντώσεις, γίνεται ευθεία, δρόμος. Αν το τραβήξεις από τις 2 άκρες του γίνεται δύο μηδενικά..Ή δύο κύκλοι..Ή τα μάτια της..Και αν τις φέρεις τις δύο άκρες ξανά μαζί, είναι η ένωση..κ πάλι από την αρχή..

Καλή σου νύχτα

2

Ήρθε η ώρα να σου συστηθώ..


Έχω κοιμηθεί σε ένα δέντρο σε μια παραλία που δεν την ήξερα από πριν κ που την βρήκα οδηγώντας για ώρες μόνος μου με το αμάξι χωρίς προορισμό. Κ όταν ξύπνησα έκλαψα χωρίς δάκρυα..
Έχω μείνει ακίνητος στην άκρη του κρεββατιού κοιτώντας το ρολόι του κινητού για να πάρω ένα μήνυμα που ποτέ δεν ήρθε. Είχε ζέστη έξω και εγώ κρύωνα, κρύωνα πολύ..
Φαντάζομαι χάδια, αγκαλιές και αγγίγματα που δεν έχουν συμβεί κ όσο τα φαντάζομαι τόσο πιο πολύ χαμογελώ..Μην ακούς τι λένε, το χαμόγελο δεν είναι μόνο ένδειξη χαρωπής διάθεσης..είναι και η ειρωνεία απέναντι στον εαυτό σου, σε ό,τι δεν έχεις εκείνη τη στιγμή..
Έχω κοιτάξει τη θάλασσα αμέτρητες φορές γιατί την κοιτούσα μαζί της..
Έχω αγγίξει κορμιά που δεν τα ποθούσα, έχω ποθήσει μάτια που δεν είχαν καμιά έκφραση, έχω κάνει έρωτα που δεν τον γούσταρα, έχω πιει τόσο πολύ που δεν άντεχα άλλο και όμως συνέχιζα..
Έχω παρακαλέσει με τα λόγια και τα μάτια για μια αγκαλιά και μου την αρνηθήκανε, έχω νιώσει την ανάγκη για μια κρύα αγκαλιά από το φόβο να μην πάρω αγκαλιά τον εαυτό μου μόνος μου..
Και να'μαι εδώ απέναντι σου..Και αν δεν καταλάβεις αυτά που σου έγραψα, ίσως είναι μάλλον γιατί δεν το ήθελες..
Αν ναι, έλα εδώ..κ γύρνα το νόμισμα..

1

Περπατάς στον δρόμο, κοιτώντας πιθανότατα την τελευταία ηλιόλουστη μέρα ενός δύσκολου φθινοπώρου..

Είσαι σκυμμένος κ βλέπεις κάτω το πεζοδρόμιο και τα παπούτσια σου να το καταπίνουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο που προχωράει γρήγορα να προλάβει κάτι που ίσως καν να μην ξέρει τον λόγο, όπως ακριβώς και εσύ δεν ξέρεις γιατί καπνίζεις αλλά ανάβεις και άλλο τσιγάρο..Σηκώνεις ξανά το κεφάλι και γυρνάς αριστερά να περάσεις το φανάρι και κολλάς εκεί..βιδωμένος..σαν κάτι να σου κλείδωσε τον εγκέφαλο για να μη μπορεί να δώσει εντολή στα πόδια να πας παραπέρα..Χωρίς να σκέφτεσαι κάτι, κάποιον/α..
Χωρίς να νιώθεις κάτι όμορφο, χαρούμενο ή αντίστροφα κάτι που θα σου ρίξει τη διάθεση..Απλά δεν σκέφτεσαι τίποτα..είναι ένα κενό στο χρόνο από εκείνα που δεν έχουν ορισμούς, δεν έχουν γενεσιουργά αίτια..Δεν νιώθεις άδειος, δεν είσαι καλά μα δεν είσαι κ άσχημα, αυτή η μεσοβέζικη κατάσταση που σου δημιουργεί αυτή την έκφραση στο πρόσωπο σου σαν σε ρωτούν "πώς είσαι?" και εσύ δεν μιλάς..απλά μορφάζεις, δίνοντας τη δυνατότητα, τον χρόνο στο μυαλό σου να σκεφτεί κάτι άχαρο και να το ξεστομίσεις..
Και ακούς μια φωνή ξένη στα αυτιά σου, που δε σου θυμίζει τίποτα ή που και να σήμαινε κάτι αυτό ήταν τόσο παλιό που οι καταστάσεις που έχεις βιώσει από τότε το έχεις θάψει τόσο βαθιά που δεν μπορείς καν να το ανασύρεις..Εκείνη η φωνή με ένα ακόμη γύρισμα του κεφαλιού γίνεται εικόνα, σου μιλάει και σε παίρνει αγκαλιά..και ανασύρει εκείνη η μορφή αυτό το "κάτι" που είχες αφήσει να θαφτεί..και εξαφανίζεται ύστερα από λίγο..
Ίσως να έπρεπε έτσι να γίνει..Να μένεις ακίνητος , στο κενό και να έρθει εκείνη η αγκαλιά και τα 1ο λόγια,όχι να σου τα αλλάξουν όλα αλλά έτσι μωρέ να γύρει τη ζυγαριά στο 50-50 της διάθεσης σου..Και κάπως έτσι πέρασε η μέρα σου..Δεν είναι και άσχημα..