3-Vol.2

Το φως της λάμπας είναι πλέον ανίσχυρο μπροστά σε αυτό του ήλιου που υψώνεται..

Αρχίζεις να παίζεις με το κουμπί..0-1,0-1,0-1.. Σαν αγώνας ποδοσφαίρου που κερδίζει η ομάδα που είναι εκτός έδρας..Μόνο που βρίσκεσαι στο γήπεδο σου, στο σπίτι σου, στο μεγάλο σου γραφείο με ανοιχτό τον υπολογιστή γράφοντας αυτές τις λέξεις..

Απέναντι σου, γυρτός στο κρεβάτι, είναι κάποιος που ξέρεις το όνομα του, πού μένει, τι δουλειά κάνει, τι νιώθει για σένα..Αλλά ποιος είναι? Τον ξέρεις? Τον έχεις δει ποτέ στ’ αλήθεια?

Σιχαινόσουν το τσιγάρο.. Ήσουν παλιότερα αρειμάνια καπνίστρια..Έτσι σου έλεγαν οι φίλοι σου..Έκανες πάνω από 2 πακέτα την ημέρα κ απότομα το έκοψες..έτσι, εν μία νυκτί..Ήταν μία ακόμα ένδειξη της αποφασιστικότητας, του δυναμισμού, της παντοδυναμίας του εαυτού σου απέναντι σε όλους και πόσω δε στους άντρες που σε περιτριγύριζαν ζητώντας τη θέρμη του κορμιού σου, τη ζεστασιά από το στόμα σου ή ακόμα και τη καρδιά σου..όμως οι τελευταίοι ήταν λίγοι κ δυσεύρετοι..όμως ακόμα και αν τους έβρισκες στο δρόμο σου δε θα μπορούσες να το καταλάβεις, δεν θα είχες τα μάτια να δεις τι έχουν μέσα τους για σένα..γιατί πολύ απλά δε σε ενδιαφέρει..δεν νιώθεις..

Ζήτησες ένα μολύβι..Άνοιξες το τρίτο συρτάρι..και εκεί βρήκες το πακέτο..Σου έκανε τρομερή εντύπωση πώς βρέθηκε…Μα αφού τα είχες πετάξει όλα..Το άνοιξες κ βρήκες ένα κ μόνο τσιγάρο..το πήρες στα χέρια σου, πίεσες το λευκό του χαρτιού..το μύρισες..είχε ξεραθεί από την απομόνωση..δεν είχε παρέα..ένα μόνο τσιγάρο σε ένα πακέτο που έχει ξεχαστεί..που δεν βρέθηκε κανείς να το ανάψει…

Το κοίταξες καλά, με παρατηρητικότητα κ στο δεύτερο πλάνο του βλέμματος σου ήταν εκείνος, μέσα στη μακαριότητα του ύπνου και γυρνούσε πλευρό..

Πόσο πολύ θα ήθελες να κοιτάξεις κάποιον και να νιώσεις χαρά, εκπλήρωση, πόθο, πάθος, αγάπη..αγάπη..αγάπη…

Είσαι κ εσύ ένα μόνο τσιγάρο σε ένα πακέτο κλειστό για χρόνια…Και ξεράθηκες..αλλά δεν έχασες την ιδιότητα σου, τον στόχο σου..Τα τσιγάρα κάποια στιγμή είναι φτιαγμένα για να τα ανάβουμε και να τα καπνίζουμε..Όπως και η ζωή μας..

Πήρες το κερί κ άκουσες τον ήχο..τον ήχο της ζωής σου που θέλει να πάρει φωτιά…Και θα πάρει..πίστεψε με..

2- Vol.2

Το γρασίδι είναι βρεγμένο… το χαιδεύω σαν τα μαλλιά σου..

Κάνω βήματα με τα δάχτυλα μου στις ψηλότερες κορφές του..από το λακκάκι στη μύτη σου…

Χώνω τη παλάμη μου μέχρι το χώμα όπως όταν σε αγγίζω στο μάγουλο σου..

Το γραπώνω σαν το στήθος σου..

Σκύβω να το μυρίσω όπως κάνω κάθε φορά που κάνουμε έρωτα..να μυρίσω το άρωμα του κορμιού σου..

Κοιτάω τον κόσμο γύρω μου..και μου είναι αδιάφορος..ακριβώς όταν βρίσκεσαι δίπλα μου με τον ώμο μου γυρτό να στηρίζει το κεφάλι σου..

Σκύβω το πρόσωπο μου για να νιώσει τα χείλη σου…

Ξαπλώνω στο γρασίδι κ ανοίγω τα χέρια μου για να υποδεχτώ το κορμί σου..

Ζητάω λίγο αέρα από τα χείλια μου ίσα για να αντέξω την δύναμη του στόματος σου..

Αγκαλιάζω τον εαυτό μου σαν τον χαζό για να παραστήσω την έλλειψη σου..

Μην εύχεσαι ποτέ να ζήσεις κάτι δυνατό..Τελικά μπορεί και να συμβεί..Και να σε τρελαίνει τόσο που να μην μπορείς να υπάρξεις χωρίς την ένταση…Και να έχεις ανάγκη, επιθυμία να ποτιστείς…Γιατί διψάς..όπως διψούσε το γρασίδι πριν ποτιστεί..όπως διψούσες και εσύ…