1- Vol.3

Επέστρεψα.. Σε ένα τόπο που ψάχνει να βρει προς τα πού κοιτάει το μάτι του και προς τα πού τον οδηγούν τα βήματα του..Ένιωσα την χαρά της επανάκαμψης και τη συστολή της νέας αρχής..

Ήμουν γεμάτος σκέψεις και αμφιβολίες.. Πως θα ήσουν, πως θα σε έβλεπα, τι θα ένιωθες από αυτά τα μάτια που θα σε κοίταζαν για πρώτη φορά ενώ εσύ τα έβλεπες, τα παρατηρούσες συνέχεια για τόσους μήνες..Πώς δεν θα σου έδειχνα τον πανικό μου για αυτή την πρώτη αντάμωση..Έτρεμαν τα χέρια μου καθώς οδηγούσα και η φωνή μου ήταν σταθερή, ήρεμη σχεδόν παιχνιδιάρα στο τηλέφωνο μαζί σου. Το αμάξι κατάπινε τα χιλιόμετρα, τις περιοχές, τα κτίρια κ τις πινακίδες τόσο αργά..Και να φανταστείς πως πήγαινα με 140..

Όταν σε περίμενα να εμφανιστείς είχα κρυφτεί και κρύωνα Αύγουστο μήνα..

Σε είδα να έχεις ένα φόβο κρεμασμένο στο πρόσωπο και έκλεινα τα μάτια μου για να συγκεντρωθώ μόνο στην αίσθηση της ακοής μιας και μόνο αυτή είχα αναπτύξει..Τότε κατάλαβα πως ήσουν εσύ..Δε με ένοιαζε ποια ήσουν, πώς φαίνεσαι, τι πρεσβεύεις..Ήσουν εσύ και αυτό αρκούσε..Και πίστεψε με ακόμα αρκεί..Μόνο που δε το ξέρεις και ας κάνω φιλότιμες προσπάθειες να μη στο δείξω..

Η ανάγκη για άγγιγμα ήταν ένα ποτάμι που φούσκωνε και ξεχείλισε σε τέτοιο βαθμό που μας οδήγησε σε μια δύσκολη απόφαση..Να αποχωριστούμε 2 κομμάτια του εαυτού μας..Να τα θυσιάσουμε μαζί με τα δάκρυα μας στο ξερό χώμα..Μαζί με μια υπόσχεση πως θα φυτρώσει καλύτερο, πιο δυνατό, πιο στέρεο δέντρο..

Και δε θα ησυχάσω αν δε το φυτρώσω..μόνο που κάποια στιγμή μπορεί να φοβηθώ, να κουραστώ, να σκάψω λάθος.. Άντεξα πολλά και μπορώ να αντέξω ακόμα περισσότερα..Άντεξες πολλά..Απλά ζητώ μιαν ανάσα για να συνεχίσω..για αυτό ζητώ το χέρι σου..για όσες λάθος σκέψεις ακολουθούν τις όποιες λάθος κινήσεις του κακού εαυτού μου..

11-Vol.2

Πόνεσαν τα πόδια μου από το περπάτημα.. Παλιότερα ήμουν συνηθισμένος, τώρα είμαι κουρασμένος.. Μάλλον το τσιγάρο θα φταίει..

Για αυτό ας φτιάξω ένα…Κάθισα σε ένα από αυτά τα ωραία, καθαρά παγκάκια με θέα τη θάλασσα.. Δεν υπάρχει καλύτερη ξεκούραση για τα μάτια σου από τη θέα της θάλασσας.. Με τον ήχο της να σου γαληνεύει την ακοή..

Απλώνω τον καπνό στο χαρτάκι, βάζω και το φίλτρο.. Ψιλό-χάλια το τύλιγμα αλλά δε βαριέσαι.. Σε αποζημιώνουν άλλα πράγματα τώρα.. Αναπτήρας? Τώρα τη κάτσαμε.. Τον έχασα.. Θα μου έπεσε μάλλον καθώς περπατούσα.. Και δε βλέπω και κανέναν περαστικό να του κάνω τράκα τη φωτιά..

Κουράστηκε ο αυχένας μου να γυρνώ κάθε λίγο κ λιγάκι το κεφάλι μου μπας και πετύχω έστω και έναν άνθρωπο.. Είδες πως τα φέρνει η τύχη ρε παιδί μου.. Τόσες ώρες περπάταγα και είδα ένα κάρο κόσμο που μου ήταν και εντελώς αδιάφορος και τώρα που ζητάω έναν χριστιανό να μου δώσει μια φλόγα για να ανάψω το τσιγάρο δεν υπάρχει ψυχή ζώσα..

Ας αφιερωθώ λοιπόν στη θέαση..

Τα σύννεφα έχουν κατέβει και θαρρείς πως θα αγγίξουν τη θάλασσα.. Και το μυαλό παίζει περίεργες εικόνες.. Από μικρός το είχα αυτό.. Κοιτούσα τα σύννεφα και σχημάτιζα εικόνες με το μυαλό μου.. Πότε το έβλεπα ως αρκούδα, πότε ως τίγρη, πότε ως ψάρι, πότε ως γυναίκα, ως γοργόνα…. Δε πάω καλά…Θέλω τσιγάρο…

Και επειδή δεν έχω φωτιά θα το παίξω Λίνο Βεντούρα στη «Συμμορία των Σικελών»..Όλη η ταινία με το τσιγάρο στο στόμα, χωρίς να το έχει ανάψει, απλά έτσι να έχει τη γεύση στα χείλη του…

Η γυναίκα αρχίζει να σχηματίζεται καθαρότερα στο σινεμά μου.. Μελαγχολικά μάτια, μακριά μαλλιά να σγουραίνουν ελαφρώς, χείλη που δεν αναγνωρίζεις αν γελάνε ή αν σε ειρωνεύονται ή αν αδιαφορούν ή αν αγαπούν.. Κορμί χυτό με τους ώμους να κάνουν μια λεπτή ελλειπτική τροχιά μέχρι τη γραμμή του στήθους και το στέρνο να γέρνει προς τα πίσω καθώς αναπνέει.. Τα χείλη να ανοιγοκλείνουν και εσύ να νομίζεις πως ακούς βήματα απαλά στην άμμο.. Να ανασαίνει και να νιώθεις τον αέρα που σε δροσίζει όταν σε χτυπά ο ήλιος.. Να βλέπεις τα χέρια να κινούνται, να σε τυλίγουν και να νιώθεις τη ζεστασιά της κουβέρτας που κάποιος σου βάζει όταν κρυώνεις..

Το τσιγάρο έχει κολλήσει στο κάτω χείλος και κοιτώ σαν χαμένος, ώσπου βλέπω μια κίτρινη γραμμή στο κέντρο της εικόνας…

Από όλους τους ανθρώπους που είδα και αδιαφορούσα, από όλους αυτούς που περίμενα για να πάρω μια σπίθα για να καπνίσω, ύστερα από όλο αυτό το περπάτημα, βρήκα εσένα.. βρήκα τη φλόγα σου..

Γυναίκα..

Κ α τ ε ρ ι ν α  

Νίκος Πορτοκάλογλου - Ο Ταχυδρόμος

10-Vol.2

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα που ζούσαν σε δύο νησιά που τα χώριζε μια θάλασσα, μια μεγάλη λωρίδα ξηράς και μια θάλασσα ακόμα..

Δεν ήξεραν τίποτε άλλο από τους κατοίκους του νησιού, τους συγγενείς και τους φίλους/φίλες που συναναστρέφονταν. Προσπαθούσαν με πολύ μεγάλο κόπο να δούνε κάτι πέρα από τη θάλασσα.. Κάθονταν με τις ώρες στο λιμάνι όταν είχε καθαρό ουρανό και ακόνιζαν τα μάτια τους να βρουν κάτι παραπάνω από τον τόπο τους.. Μάταια όμως.. Δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο θάλασσα..

Μια μέρα έγινε ένας τρομερός σεισμός που μετακίνησε τις πλάκες τόσο δραματικά που η λωρίδα της ξηράς έσπασε και τα κύματα φέρανε τα δύο νησιά ακριβώς στη σχισμή που δημιούργησε ο σεισμός στη λωρίδα.. Ήρθαν στη μέση…Με τα δύο λιμάνια τους να ενώνονται..

 

Ούτε εκείνη, ούτε αυτός μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.. Δεν ήξεραν την γλώσσα, τα πρόσωπα τους είχαν άλλο σχήμα, άλλο χρώμα, άλλα χαρακτηριστικά.. Ανόμοιοι...Εντελώς. Ήρθαν από έναν διαφορετικό κόσμο και «έπρεπε» να συνυπάρξουν..

 

Μετά από κάποιο καιρό, οι συγγενείς και οι φίλοι τους, όσοι επέζησαν από αυτόν τον σεισμό, αποφάσισαν να φύγουν.. Να χτίσουν τα σπίτια τους στον τόπο που ήξεραν.. Θέλανε να γυρίσουν πίσω εκεί που μάθανε να ζούνε.. Δεν τους ενδιέφερε που ο σεισμός τους πήγε το νησί τους αλλού. Πίστευαν πως ανήκουν στο νησί που ζούσανε τόσα χρόνια οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους.. Και τραβήξανε για να χτίσουνε τις πολιτείες στο ίδιο σημείο από όπου τις έχασαν.. Ήταν τέτοια η θέληση τους που αν είχανε τη δύναμη θα σέρνανε το νησί τους για να βρεθεί στο ίδιο σημείο πριν το σεισμό..

 

Έστεκαν όρθιοι στο λιμάνι για να αποχαιρετήσουν τους δικούς τους ανθρώπους, ο καθένας από τη δική του πλευρά.. Για έναν περίεργο, ίσως και ανεξήγητο λόγο, δεν ένιωθαν μοναξιά.. Δεν εκλιπαρούσαν να τους πάρουν μαζί τους, άλλωστε εκείνοι το διάλεξαν να μείνουν και να παλέψουν..

Στην ζωή δεν είναι όπως τα ήξερες, είναι όπως τα βρήκες…ή όπως σου έρχονται..

Καθώς τα πλοία ξεμάκραιναν από τη ματιά τους, ήρθε ο ένας κοντά στον άλλον.. Αγγιχθήκανε.. Δεν χρειάστηκε να πούνε τίποτα.. Το μόνο που τελικά «έπρεπε» να συμβεί για να συνυπάρξουν ήταν ένα άγγιγμα, χωρίς λόγια, χωρίς ανάσες, χωρίς γνώριμες, οικείες ματιές..

Ένα άγγιγμα για να ενωθούν…Όπως τους ένωσε και η ίδια η ζωή..

Καληνύχτα…

9-Vol.2

Βγάζει τα κλειδιά από την τσάντα και πατά τον συναγερμό να ξεκλειδώσει.. Ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα για να μπει αέρας καθώς επιταχύνει. Ανεβαίνει τη Μεσογείων που δεν έχει πλέον το μποτιλιάρισμα που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε.. Άλλωστε πόση κίνηση μπορεί να έχει στις 22.00 το βράδυ Πέμπτης?

14 ώρες δουλειάς, χωρίς διάλειμμα, χωρίς να κοιτάξει από το παράθυρο παρά μόνο για να σκεφτεί τι ακόμα θα πρέπει να γράψει στο email για τους προμηθευτές.. Συσκέψεις, μίτινγκ, δείπνα εργασίας, πρωινός καφές με τον διευθυντή, συνάντηση με τον γενικό κτλ.. Πόσο τα έχει βαρεθεί…?

Ξέχασε να στρίψει στο ύψος της ΕΡΤ και συνέχισε ευθεία.. Καταριόταν τον εαυτό της και την κούραση της που δεν είχε τη διαύγεια έτσι ώστε να πάει μια ώρα αρχύτερα στο κρεβάτι της για να ζήσει εκ νέου τη νέα μέρα της ατομικής της Μαρμότας..

Ποτέ δεν είχε νιώσει την μυρωδιά της άμμου πριν αρχίσει το καλοκαίρι.. Ερχόταν με την οικογένεια της εδώ σε αυτή τη παραλία και έπαιζε με τους αδερφούς της.. Θα πρέπει να πέρασαν πάνω από 10 χρόνια από την τελευταία φορά.

Η άμμος λίγο πριν ξεκινήσει το καλοκαίρι έχει το καλό πως κουβαλά μέσα της πολλούς μήνες που είναι μόνη της.. ή σχεδόν μόνη της.. Έχει τη συντροφιά της θάλασσας που τη δροσίζει ή την παγώνει.. Και έχει τον αέρα που τη σκορπά από εδώ και από εκεί..

Είναι όμως εδώ και περιμένει τους λουόμενους το καλοκαίρι να την χαρούν, ενίοτε και να την κατακρεουργήσουν.. Αλλά δε μιλά γιατί ξέρει.. Τί είναι τέσσερις μήνες οχλαγωγίας μπροστά σε 8 μήνες ησυχίας??

Τώρα η άμμος είναι αγνή, γεμάτη προσμονή για να ζεσταθεί από τον ήλιο και να κολλήσει στα σώματα αυτών που θα κυλιστούν πάνω της. Να τους δώσει τη απαραίτητη χρυσόσκονη για να ομορφύνουν την εικόνα τους..

Μα εκείνη δε θέλει να ομορφύνει την εικόνα της. Βαρέθηκε και την εικόνα που έχει για τον εαυτό της και την εικόνα (ή καλύτερα) την μάσκα που της τοποθετήσανε τόσο έντεχνα.. Θέλει δύο πόδια κοντά στα δικά της.. Και ένα χέρι.. Χωρίς μακιγιάζ, χωρίς μάσκα, χωρίς μελαγχολικό βλέμμα, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς μουσική..

Οι ανάσες είναι η καλύτερη μουσική και τα μάτια η καλύτερη φωτογραφική μηχανή. Μόνο που αποθηκεύουν ό,τι αξίζει και αντέχει στο χρόνο...

Κάπου θα πρέπει να πάει το Σαββατοκύριακο που έρχεται…Λάθος! όχι «πρέπει», θέλει…

Πάει να βρει τα δύο πόδια δίπλα στα δικά της…

8-Vol.2

Έχεις μόλις ξυπνήσει…Είναι Κυριακή..Δεν έχεις να πας για δουλειά, το σπίτι είναι μαζεμένο και συ ανασηκώνεσαι από το κρεββάτι και γέρνεις το κεφάλι σου στο παράθυρο. Έχει ήλιο γεμάτο κ φωτίζει τα λουλούδια της άνοιξης, τώρα πια που, σε λίγες μέρες, δίνει τη σκυτάλη της στο καλοκαίρι..

Πόσες φορές έχεις δει το φως του ήλιου? Και όμως είναι σαν το βλέπεις για πρώτη φορά. Ίσως γιατί τώρα νιώθεις αλλιώς…

 

Αν έχεις ποτίσει τα σεντόνια σου με τον ιδρώτα του κορμιού σου..

Αν έχεις νιώσει να ενώνεσαι με το σώμα της και την ίδια ώρα να μιλάς στη ψυχή της

Αν έχεις πονέσει για κάθε λεπτό μακριά της

Αν έχεις κλάψει για ένα λάθος σου

Αν έχεις ζηλέψει κάθε άτομο που είναι κοντά της όσο δεν είσαι εσύ εκεί

Αν έχεις κάνει το κινητό ή τα ακουστικά του υπολογιστή προέκταση του χεριού σου

Αν έχεις αισθανθεί σαν να είσαι κάπου αλλού όταν σου χαμογελά

Αν έχεις φύγει από το σαρκίο σου έστω για ένα λεπτό σαν την αγκαλιάζεις

Αν έχεις ξεκολλήσει ένα κομμάτι από τον εαυτό σου για να της το προσφέρεις στην κίνηση ενός χαδιού στα μαλλιά της

Αν έχεις νιώσει ένα λυγμό κάθε στιγμή που σου λέει πως σε αγαπά με τρεμάμενη φωνή

Αν έχεις νιώσει τα δυο της χέρια να σε τυλίγουν από φόβο επειδή δεν άκουσε τη φωνή σου όταν την πήρε ο ύπνος

Τότε μάλλον ξέρεις…Και πόσο δύσκολο, επώδυνο, ίσως και άτιμο πράγμα είναι να είσαι ερωτευμένος και να ζεις από απόσταση..

Και πόσο όμορφο, γαλήνιο και ταυτόχρονα τρικυμιώδες είναι το συναίσθημα όταν έχεις την επαφή..

Ανάβεις τσιγάρο..

 

Τα χείλη της αγγίζουν το δικό σου κάτω χείλος… «Καλημέρα»

Στη Σταδίου - Φατμέ

7-Vol.2

Κατεβαίνει από το τρόλεϊ στην πλατεία Καρύτση. Βλέπει τα λιγοστά φυτά καμμένα από τον ήλιο, τα δακρυγόνα και τα αυτοσχέδια εκρηκτικά. Κοιτάζει τον ουρανό και ενώ τον ψήνει ο ήλιος, νιώθει την στάχτη στην όσφρηση του. Ανεβαίνει με τα πόδια μέχρι την Σταδίου.. Μια κλεφτή ματιά στον Ιανό, μια ακόμη στο συντριβάνι και στο επόμενο πλάνο του μια μονόχρωμη πορτοκαλί λωρίδα που γράφει ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ..

Εκεί που τώρα ρίχνουν λουλούδια, πριν από 20 ώρες ρίχνανε πέτρες, στουπιά και μολότωφ. Εκεί που περπατούσε χέρι-χέρι με ένα συνάδελφο του στη πορεία, εκεί κάψανε ζωντανή μια γυναίκα που έφερνε στον κόσμο ένα παιδί που θα μπορούσε να ήταν το δικό του..

Σκέφτηκε την δική του τη γυναίκα, την πρώην πλέον..Κοίτα να δεις πως τα φέρνει η ζωή..Του πήρανε τον μισθό, του πήρανε την ελευθερία να ακούει αυτό που θέλει, να σκέφτεται ελεύθερα, να πίνει άφοβα, να κάνει έρωτα άφοβα, του πήρανε και την γυναίκα..και την πληρώνει, όπως πληρώνει και τα λάθη του, την ανυπαρξία του στην σχέση τους, στο γάμο τους, στο παιδί που αυτός γέννησε αλλά ποτέ δε το χάρηκε. Φαντάστηκε για ένα λεπτό πως εκεί θα μπορούσε να ήταν η δική του γυναίκα (έστω πρώην πια) με το παιδί του στην κοιλιά της..Και να μη το έβλεπε ποτέ…

Και τώρα που έχει την ευκαιρία να το βλέπει, να το αγγίζει, να το μυρίζει, να παίζει μαζί του στο γρασίδι ενός πάρκου..δε το κάνει..και εκείνη την ώρα αναρωτήθηκε πόσα πράγματα, μικρές, αδιόρατες στιγμές μπορεί να χαθούν από μια λάθος ματιά, από μια λάθος σκέψη από μια λάθος αίσθηση…

 

Στη Σταδίου είχανε δώσει για πρώτη φορά το ραντεβού τους.. Μεσάνυχτα..Τότε εκείνη την εποχή έπαιζαν πολύ οι Φατμέ..Την ξαναείδε, με τη ματιά που έκαιγε ξανά, ύστερα από 5 χρόνια.. Φυσικά και την έβλεπε κάθε 15 μέρες για να πάρει το παιδί.. όχι όμως με τούτη τη ματιά που έχει τώρα..Και κείνη ήταν αλλιώτικη, πιο ήρεμη, πιο ζεστή..

Τον αγκάλιασε και δώσανε ένα φιλί στο μάγουλο..ίσως γιατί αισθανθήκανε το ίδιο..

Μας πήρανε πολλά, ας μη μας πάρουν και την αγάπη..

6-Vol.2

Το μηχάνημα σου ξερνάει το εισιτήριο και κατεβαίνεις τις κυλιόμενες σκάλες.

Αλαφιασμένος ψάχνεις να βρεις το βαγόνι του μετρό που έχει το λιγότερο κόσμο για να μη μυρίζεις τον ιδρώτα των σωμάτων που είναι κολλημένοι στο κοστούμι σου. Κοιτάς το κινητό σου κάθε 20 δευτερόλεπτα για να δεις αν έχεις μήνυμα…Μα αφού δεν έχει σήμα στο μετρό…

Προχωράς και πάλι τρεχάτος στην αριστερή πλευρά της σκάλας και ανεβαίνεις στη κεντρική σάλα του σταθμού.. όλοι τρέχουν να προφτάσουν χωρίς να ξέρουν τον προορισμό. Άλλωστε όλοι μας αυτό δε κάνουμε?

Πηγαίνεις έγκαιρα στο ραντεβού σου. Μιλάς με τον πελάτη για ένα 3ωρο και βγαίνεις στο δρόμο. Έχεις τόση ένταση μέσα σου..Χάρηκες που πέτυχες κ δε το αρνείσαι. Ξόδεψες ώρες ολόκληρες για να φτιάξεις αυτές τις προτάσεις και βλέπεις τους κόπους σου να καρποφορούν. Μπράβο σου, μαγκιά σου. Τώρα ήρθε η ώρα να μη τρέξεις αλλά να περπατήσεις..

Πας στο περίπτερο και παίρνεις τσιγάρα. Εκείνα τα αρωματικά τα μαύρα που σου άρεσαν..Είναι από τις λίγες απολαύσεις που πλέον επιτρέπεις στον εαυτό σου. Δε θες να γυρίσεις σπίτι κ ξέρεις κ το λόγο. Γιατί τον μόνο ήχο που θα ακούσεις είναι της πόρτας που θα χτυπήσεις με δύναμη πίσω σου γιατί έχει φρακάρει κομματάκι κ βαριέσαι να φωνάξεις κάποιον να στη φτιάξει. Όμως έλα τώρα, έχεις χαρά. Πούλησες..

Μόνο που τώρα καθώς καπνίζεις αμέριμνος τους δυο καπνούς σου, τον έναν του τσιγάρου σου κ τον άλλο της πόλης, βλέπεις κ σταματάς.. Ένα χέρι να αγγίζει ένα μάγουλο.. Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που το έκανες αυτό? Πόσα χρόνια έχεις να νιώσεις τέτοια ενέργεια σε ένα άγγιγμα? Πόσο καιρό έχεις να νιώσεις τον πόνο ενός χαδιού?

Και είμαι εγώ αυτός που σε κοιτάζει…Αυτός που σε ακολούθησε από το μετρό ως εδώ.. Και αυτός που αγγίζει το μάγουλο με τέτοια ένταση, με τέτοια τρυφερότητα κ συνάμα πάθος..Και ξέρω αυτό σου το βλέμμα.. Γιατί ήμουν σε αυτή τη θέση.. Και αυτή η θέση πάντα έχει ένα κενό.. Στα δεξιά του χεριού σου..Και όσους χαρτοφύλακες κ να βάλεις δεν αναπληρώνεται.

Κλείσε το μάτι στη ζωή σου κ άνοιξε τις πόρτες της μοίρας σου…Αρκετά δεν έζησες στο σκοτάδι?

5- Vol.2

Σήμερα είναι –υποτίθεται- μια μεγάλη μέρα..

Αν το καλοκαίρι είναι μια περίοδος ξεκούρασης και απόκτησης φρέσκιας ενέργειας..

Αν τα Χριστούγεννα κ η Πρωτοχρονιά σημαίνουν τη χαρά του ερχομού του καινούργιου και την προσμονή για κάτι το καλύτερο…

Τότε η Μ. Εβδομάδα (και όχι το Πάσχα) είναι περίοδος περισυλλογής.. Όλοι μας, λίγο έως πολύ- εισερχόμαστε σε ένα χαμηλό τέμπο, σε ένα βαρύ, αργό, πένθιμο ρυθμό..

Τα βήματα μας προς την προσωπική μας εκκλησία, είναι τα βήματα μιας διαδρομής που δεν τελειώνει όμως κανείς μας δε γνωρίζει από πού ξεκίνησε..

Προχωράμε, έχοντας τον ήχο της προσωπικής μας καμπάνας να χτυπά αργόσυρτα, σκεπτόμενοι τα λάθη μας, τα σωστά μας, τα κλάματα κ τα γέλια μας, τους πόθους, τις αμαρτίες μας, τον προσωπικό Γολγοθά της καθημερινότητας που διανύουμε, έχουμε διανύσει κατά το παρελθόν ή πρόκειται να διανύσουμε..

Και το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί, αν σκάψουμε βαθιά στην εσωτερικότητα μας και γονατίσουμε μπροστά στην εικόνα της ζωής μας, είναι να επικοινωνήσουμε με την ανώτερη ύπαρξη..με όποια μορφή μπορεί να πιστεύουμε…

Η ανασκαφή αναδύει τις μυρωδιές όσων έχουμε κάνει και έχουμε ΝΑΙ και σε όσα είπαμε «όχι», «μη», «ίσως», «γιατί»…

Και γονατίζουμε όταν νιώθουμε πως όλα όσα έβγαλε η σκαπάνη της ψυχής μας έχουν αναδυθεί, έχουν εξαϋλωθεί και ανεβαίνουν πάνω στον ουρανό…σαν καπνός…

Αυτή είναι η Ανάσταση…

4-Vol.2

Σκηνή 1η: Βρέχει..Βρέχει πάντα εδώ..Μόλις έχεις γυρίσει από τη δουλειά, γεμάτος πράγματα άχρηστα για να φας και ανοίγεις το μόνο αντικείμενο με ρεύμα που δίνει τροφοδοσία στη ζωή των 12 τ.μ που λες πως ζεις..Είναι περίεργο..Ανοίγεις τον υπολογιστή και μπαίνεις σε ένα κόσμο τεράστιο κ όμως εσύ νιώθεις μόνος..Και κοιτάς τον κόσμο σαν ποτάμι πολύχρωμο κάτω ένα γκρι ουρανό..

Σκηνή 2η: Μια ακόμη βραδιά κυλά ανόρεχτα, με λόγια φίλων να γεμίζουν τη σιωπή σου. Δεν είσαι μόνη, δεν νιώθεις παρέα. Μιλά μια φωνή που λέει πως θέλει αλλά κάνει αυτό που δεν μπορεί. Πόση μοναξιά μπορείς να βιώσεις σαν έχεις έναν άνθρωπο στην απόσταση ενός χεριού? Τόση ώστε να ανοίξεις και εσύ ένα παράθυρο κ να χαθείς στις οπτικές ίνες που θα σε οδηγήσουν-μάταια όπως νόμιζες-στην ζωή ενός άλλου. Δε θες να μιλήσεις, θες να δεις..Θες να αγγίξεις, θες να μυρίσεις..Και δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο μαύρα στίγματα σε λευκή οθόνη..

Σκηνή 3η: Αυτά τα στίγματα ξεδιπλώνουν ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι ερωτήσεων κ απαντήσεων στο βαθύ κόσμο της ανωνυμίας, της αναζήτησης ενός κόσμου ενός άλλου ανθρώπου..Και όμως.. όσο πυκνώνουν τα στίγματα, τόσο πυκνώνει η περιέργεια, η έλξη, η επιθυμία να μιλήσεις, να ακούσεις τη φωνή από την άλλη άκρη του κόσμου, χαμένη στα κύματα, παραμορφωμένη στη χαμηλή σύνδεση, μα τόσο στέρεα, τόσο ηδονική, τόσο παράξενη, τόσο απόκοσμη μα κ τόσο αληθινή. Έχεις την ανάγκη να πεις τα πάντα για σένα, για τις πληγές σου, για τα αγγίγματα στην άλλη μεριά της τρέλας σου, για τα λάθη σου, για τις ελλείψεις σου..για τα όνειρα σου..

Και το κάνεις γιατί αφουγκράζεσαι την επιθυμία που σε κυριεύει…το μυαλό που καίγεται στον οργασμό μιας κουβέντας…Και προχωράς….Και συνεχίζεις..

Σκηνή 4η: Ο οργασμός της μιας κουβέντας, γίνεται φλόγα των λέξεων. Σταματάς να παίζεις με τις λέξεις γιατί νιώθεις τις λέξεις. Και κατανοείς πως η σημασία των λέξεων αποκτά μεγαλύτερη δύναμη όταν αυτές ερμηνεύουν τη σιωπή και των δυο σας.

Σκηνή 5η: Το παρελθόν ξαναχτυπά. Και χτυπά και τις δυο πόρτες των βιωμάτων σας. Σαν να σας υπενθυμίζουν τα λάθη της αναμόχλευσης. Σαν να σπρώχνουν προς το μέλλον που φτιάχνετε. Έστω και με θολή εικόνα, έστω και αν δεν γίνεται με τον κανονικό τρόπο..Άραγε τι γίνεται, τι συμβαίνει στη ζωή μας κανονικά? Και ποιος το ορίζει αυτό?

Σκηνή 6η: Το παρελθόν δίνει τη δύναμη, το καύσιμο για να παλέψεις για την επόμενη ώρα που έρχεται…και έρχεται για να σε δοκιμάσει..για να τεστάρει τις αντοχές που έχεις…για να σε κάνει καλύτερο..

Το ταξίδι είναι εδώ. Και εσύ είσαι το ταξίδι μου. Και εγώ είμαι το ταξίδι σου…

Το «Σε αγαπώ» πλέον είναι λίγο για μας…

3-Vol.2

Το φως της λάμπας είναι πλέον ανίσχυρο μπροστά σε αυτό του ήλιου που υψώνεται..

Αρχίζεις να παίζεις με το κουμπί..0-1,0-1,0-1.. Σαν αγώνας ποδοσφαίρου που κερδίζει η ομάδα που είναι εκτός έδρας..Μόνο που βρίσκεσαι στο γήπεδο σου, στο σπίτι σου, στο μεγάλο σου γραφείο με ανοιχτό τον υπολογιστή γράφοντας αυτές τις λέξεις..

Απέναντι σου, γυρτός στο κρεβάτι, είναι κάποιος που ξέρεις το όνομα του, πού μένει, τι δουλειά κάνει, τι νιώθει για σένα..Αλλά ποιος είναι? Τον ξέρεις? Τον έχεις δει ποτέ στ’ αλήθεια?

Σιχαινόσουν το τσιγάρο.. Ήσουν παλιότερα αρειμάνια καπνίστρια..Έτσι σου έλεγαν οι φίλοι σου..Έκανες πάνω από 2 πακέτα την ημέρα κ απότομα το έκοψες..έτσι, εν μία νυκτί..Ήταν μία ακόμα ένδειξη της αποφασιστικότητας, του δυναμισμού, της παντοδυναμίας του εαυτού σου απέναντι σε όλους και πόσω δε στους άντρες που σε περιτριγύριζαν ζητώντας τη θέρμη του κορμιού σου, τη ζεστασιά από το στόμα σου ή ακόμα και τη καρδιά σου..όμως οι τελευταίοι ήταν λίγοι κ δυσεύρετοι..όμως ακόμα και αν τους έβρισκες στο δρόμο σου δε θα μπορούσες να το καταλάβεις, δεν θα είχες τα μάτια να δεις τι έχουν μέσα τους για σένα..γιατί πολύ απλά δε σε ενδιαφέρει..δεν νιώθεις..

Ζήτησες ένα μολύβι..Άνοιξες το τρίτο συρτάρι..και εκεί βρήκες το πακέτο..Σου έκανε τρομερή εντύπωση πώς βρέθηκε…Μα αφού τα είχες πετάξει όλα..Το άνοιξες κ βρήκες ένα κ μόνο τσιγάρο..το πήρες στα χέρια σου, πίεσες το λευκό του χαρτιού..το μύρισες..είχε ξεραθεί από την απομόνωση..δεν είχε παρέα..ένα μόνο τσιγάρο σε ένα πακέτο που έχει ξεχαστεί..που δεν βρέθηκε κανείς να το ανάψει…

Το κοίταξες καλά, με παρατηρητικότητα κ στο δεύτερο πλάνο του βλέμματος σου ήταν εκείνος, μέσα στη μακαριότητα του ύπνου και γυρνούσε πλευρό..

Πόσο πολύ θα ήθελες να κοιτάξεις κάποιον και να νιώσεις χαρά, εκπλήρωση, πόθο, πάθος, αγάπη..αγάπη..αγάπη…

Είσαι κ εσύ ένα μόνο τσιγάρο σε ένα πακέτο κλειστό για χρόνια…Και ξεράθηκες..αλλά δεν έχασες την ιδιότητα σου, τον στόχο σου..Τα τσιγάρα κάποια στιγμή είναι φτιαγμένα για να τα ανάβουμε και να τα καπνίζουμε..Όπως και η ζωή μας..

Πήρες το κερί κ άκουσες τον ήχο..τον ήχο της ζωής σου που θέλει να πάρει φωτιά…Και θα πάρει..πίστεψε με..

2- Vol.2

Το γρασίδι είναι βρεγμένο… το χαιδεύω σαν τα μαλλιά σου..

Κάνω βήματα με τα δάχτυλα μου στις ψηλότερες κορφές του..από το λακκάκι στη μύτη σου…

Χώνω τη παλάμη μου μέχρι το χώμα όπως όταν σε αγγίζω στο μάγουλο σου..

Το γραπώνω σαν το στήθος σου..

Σκύβω να το μυρίσω όπως κάνω κάθε φορά που κάνουμε έρωτα..να μυρίσω το άρωμα του κορμιού σου..

Κοιτάω τον κόσμο γύρω μου..και μου είναι αδιάφορος..ακριβώς όταν βρίσκεσαι δίπλα μου με τον ώμο μου γυρτό να στηρίζει το κεφάλι σου..

Σκύβω το πρόσωπο μου για να νιώσει τα χείλη σου…

Ξαπλώνω στο γρασίδι κ ανοίγω τα χέρια μου για να υποδεχτώ το κορμί σου..

Ζητάω λίγο αέρα από τα χείλια μου ίσα για να αντέξω την δύναμη του στόματος σου..

Αγκαλιάζω τον εαυτό μου σαν τον χαζό για να παραστήσω την έλλειψη σου..

Μην εύχεσαι ποτέ να ζήσεις κάτι δυνατό..Τελικά μπορεί και να συμβεί..Και να σε τρελαίνει τόσο που να μην μπορείς να υπάρξεις χωρίς την ένταση…Και να έχεις ανάγκη, επιθυμία να ποτιστείς…Γιατί διψάς..όπως διψούσε το γρασίδι πριν ποτιστεί..όπως διψούσες και εσύ…

1 - Vol.2

Τίποτε δεν θα είναι το ίδιο μετά από αυτή την χρονιά...Έτσι θέλω να πιστεύω..Όμως ακόμη κ αν δεν αλλάξει τίποτε..

Μας εύχομαι να ζήσουμε (κ κυρίως να νιώσουμε κ να καταλάβουμε ότι το νιώθουμε) αυτό...

Κ Α Λ Η     Χ Ρ Ο Ν Ι Α