Έχεις μόλις ξυπνήσει…Είναι Κυριακή..Δεν έχεις να πας για δουλειά, το σπίτι είναι μαζεμένο και συ ανασηκώνεσαι από το κρεββάτι και γέρνεις το κεφάλι σου στο παράθυρο. Έχει ήλιο γεμάτο κ φωτίζει τα λουλούδια της άνοιξης, τώρα πια που, σε λίγες μέρες, δίνει τη σκυτάλη της στο καλοκαίρι..
Πόσες φορές έχεις δει το φως του ήλιου? Και όμως είναι σαν το βλέπεις για πρώτη φορά. Ίσως γιατί τώρα νιώθεις αλλιώς…
Αν έχεις ποτίσει τα σεντόνια σου με τον ιδρώτα του κορμιού σου..
Αν έχεις νιώσει να ενώνεσαι με το σώμα της και την ίδια ώρα να μιλάς στη ψυχή της
Αν έχεις πονέσει για κάθε λεπτό μακριά της
Αν έχεις κλάψει για ένα λάθος σου
Αν έχεις ζηλέψει κάθε άτομο που είναι κοντά της όσο δεν είσαι εσύ εκεί
Αν έχεις κάνει το κινητό ή τα ακουστικά του υπολογιστή προέκταση του χεριού σου
Αν έχεις αισθανθεί σαν να είσαι κάπου αλλού όταν σου χαμογελά
Αν έχεις φύγει από το σαρκίο σου έστω για ένα λεπτό σαν την αγκαλιάζεις
Αν έχεις ξεκολλήσει ένα κομμάτι από τον εαυτό σου για να της το προσφέρεις στην κίνηση ενός χαδιού στα μαλλιά της
Αν έχεις νιώσει ένα λυγμό κάθε στιγμή που σου λέει πως σε αγαπά με τρεμάμενη φωνή
Αν έχεις νιώσει τα δυο της χέρια να σε τυλίγουν από φόβο επειδή δεν άκουσε τη φωνή σου όταν την πήρε ο ύπνος
Τότε μάλλον ξέρεις…Και πόσο δύσκολο, επώδυνο, ίσως και άτιμο πράγμα είναι να είσαι ερωτευμένος και να ζεις από απόσταση..
Και πόσο όμορφο, γαλήνιο και ταυτόχρονα τρικυμιώδες είναι το συναίσθημα όταν έχεις την επαφή..
Ανάβεις τσιγάρο..
Τα χείλη της αγγίζουν το δικό σου κάτω χείλος… «Καλημέρα»
