Είμαι έξω στη βεράντα με το κοντομάνικο.. Έχει 8 βαθμούς και ακούω τη βουή της θάλασσας που δε βλέπω αλλά νιώθω..Αφήνομαι στο κρύο που τσούζει να διαπεράσει τους πόρους μου για να νιώσω τη ζωντάνια της τελευταίας μέρας της χρονιάς…

Βλέπω λιγοστά αυτοκίνητα να περνούν το δρόμο…και όσους πατούν την άσφαλτο να το κάνουν άλλοτε με έναν επίπλαστο δυναμισμό και άλλοτε με μια νευρικότητα..με τη νευρικότητα της αμφιβολίας, του άγνωστου μέλλοντος, της ανασφάλειας..

Θα έχω να πληρώσω το νοίκι? Τη ΔΕΗ? Την βενζίνη? Πόσο από αυτά που θα μου κόψουν θα πρέπει να τεμαχίσω για να επιβιώσω?

Πόσο φόρο θα πρέπει να επιβάλλω στην αξιοπρέπεια μου?

Το 2011 ήταν μια γεμάτη χρονιά…γεμάτη νέα διλήμματα, νέα βήματα, νέα φώτα, νέο σπίτι, νέα δουλειά, νέα ανανέωση..

Το κύμα της ανασφάλειας χτυπάει κάθε μέρα τη πόρτα του μυαλού μου, των ματιών μου..
Όλοι σφίγγονται είτε από ανάγκη είτε από υποχρέωση και όλοι μας γκρινιάζουμε για αυτή τη νέα, «μικρότερη» ζωή…






Όμως η ζωή γίνεται ομορφότερη ρε μαλάκα όταν τη ζεις στη πηγή της, όταν νιώθεις τη γη να είναι κολλημένη στα πόδια σου και όχι στον ουρανό σου. Όταν η βόλτα με την αγάπη σου και τους φίλους σου είναι πιο δυνατή από το ποτό που θα κάψει τον ουρανίσκο σου και τη μουσική που θα λιώσει το ηχείο σου..


Ας ζήσουμε τον πόνο της πτώσης της χλιδής μας και ας επουλώσουμε τον πόνο με ένα χάδι από τον άνθρωπο μας…

Εμείς θα ζήσουμε όταν ο κάθε ένας από εμάς κάνει την προσωπική του επανάσταση στην λήθη.

Όταν θα επιβάλλουμε τον φόρο της προσωπικής μας αξιοπρέπειας απέναντι σε ό,τι μας καταδιώκει…στον φόβο, στην ανασφάλεια…

Και θα τον πληρώσουμε αυτόν τον φόρο με την δίψα μας για δημιουργία…


Πόσο καιρό έχεις να πιεις επειδή διψάς?

1-Vol. 5

Ζητάς ένα τσιγάρο μέσα στη βροχή…Το πακέτο έχει μουσκέψει και είναι ασορτί με τα κόκαλα σου…Και αναρωτιέσαι γιατί δε πας να το αγοράσεις.. ‘Όπως αναρωτιέσαι για πολλά άλλα:

Περιμένεις στη στάση, ενώ έχεις αυτοκίνητο..

Έχεις μουλιάσει στη βροχή, ενώ έχεις ομπρέλα

Έχεις παχύνει ενώ δεν τρως τίποτα

Καθυστερείς να πας στη δουλειά ενώ ξέρεις τι ώρα πρέπει να ξεκινήσεις

Ακούς το ξυπνητήρι να χτυπάει στα αυτιά σου στις 06,00 ενώ είναι Σαββάτο

Χαμογελάς στον κάθε βλάκα που συναντάς ενώ δε γουστάρεις καθόλου τη φάτσα του

Μιλάς συνεχόμενα και μηχανικά ενώ το ξέρεις πως είναι ανώφελο

Ζητάς σεβασμό ενώ δεν τον δίνεις

Κάνεις σεξ ενώ θες να κάνεις έρωτα

Νιώθεις μια ευχάριστη διάθεση τα Χριστούγεννα ενώ τα σιχαίνεσαι ακριβώς γιατί είναι Χριστούγεννα

Πρέπει να πας επίσκεψη και να μιλάς ανόρεκτα με συγγενείς ενώ δεν σε εκφράζει

Συνεχώς ρωτάς τον εαυτό σου γιατί να φοβάσαι ενώ δεν γνωρίζεις τον λόγο που φοβάσαι

Έτσι είσαι, και εδώ πέρα που τα λέμε, όλοι –λίγο ή πολύ- το ίδιο είμαστε.

Όλοι κάπου βγάζουμε έξω μας αυτά που δεν υπάρχουν μέσα μας

Όλοι κάπου βάζουμε μέσα μας καταστάσεις, εικόνες, σφυγμούς και νεύρα που δεν μας ανήκουν.

Όλοι ζούμε μια παράλληλη ζωή με τον εσωτερικό μας κόσμο. Σαν να περπατάμε στο ίδιο πεζοδρόμιο και ακριβώς δίπλα μας, με δυο βήματα απόσταση, είναι ο εαυτός μας που ξεκόλλησε από το κορμί μας και περπατά στον ίδιο δρόμο και αντιδρά τελείως διαφορετικά από εμάς σαν να μην είμαστε εμείς. Και ξάφνου αυτή η σκιά, σαν να φοβάται μην την αναγνωρίσεις, τρέχει και φωλιάζει πάλι μέσα σου…

Όποιος και αν είσαι,όποια πρόσωπα/προσωπεία και αν διαθέτεις, βγες στο δρόμο και ζήσε…Κάποια στιγμή θα νιώσεις τον γνωστό-άγνωστο σου δίπλα σου…Και τάισε τον με τις εικόνες από τα φωτισμένα λαμπιόνια, από τα χαμόγελα των εχθρών και των αγαπημένων και από τις ανάσες της πόλης την ώρα που κοιμάται..

 

Είσαι εσύ και το πιάνο θα συνεχίζει να παίζει για σένα…

Καλά Χριστούγενα…

http://www.youtube.com/watch?v=N7pwiLz4Z4Q

4- Vol. 4

Τον αγόρασα εδώ και 5 χρόνια...

Ωραίος, μεγάλος, με διπλό κρύσταλλο στις άκρες..Δεξιά και αριστερά του, έβαλα ντουλαπάκια για κάθε λογής μικροπράγματα. Από τα ξυριστικά μέχρι μικρά σαπούνια που έκλεβα από τα διάφορα ξενοδοχεία που επισκεπτόμουν μέχρι αρωματικά πανάκια για να μαλακώνει το δέρμα…

Τώρα όμως κοιτώ το τζάμι και βλέπω έναν εχθρό στη πύλη.. Μου φαίνεται πως είναι έτοιμος να σπάσει το γυαλί από τη κακία και το μένος που μου έχει.

Γυρνώ προφίλ να δω μήπως αλλάξει η όψη του λυσσασμένου αντιπάλου, μα εκείνος μου αγριεύει πιο πολύ.. Με κοιτάζει με τα μάτια γεμάτα μαύρους κύκλους που μετατρέπονται σε σταγόνες που κυλάνε στα ζυγωματικά και κατεβαίνουν με γοργό ρυθμό στα χείλη…

Νιώθω τα χέρια του να μου σηκώνουν τη μπλούζα και να δείχνουν τη πλαδαρότητα της κοιλιάς, το ξεχείλωμα της καλής μου ζωής.. Γεμάτη 15ωρα στη δουλειά και σε ένα γραφείο στο οποίο κάνω τα πάντα εκτός από σεξ .Α, και με έναν υπολογιστή που αν είχε ανάλογη θυρίδα USB στο μέγεθος ενός «μέσου» αιδοίου ευχαρίστως θα το πηδούσα, έτσι για να ολοκληρώσω τη σχέση ζωής που έχω αναπτύξει μαζί του τόσο καιρό..

Κάνω να γυρίσω και βλέπω τον ίδιο εχθρό στην ίδια στάση με ενωμένα χείλη..

Τα ενωμένα χείλη δείχνουν θυμό, οργή φυλακισμένη στο πίσω μέρος έτοιμη να ξεχυθεί στο περιβάλλον..

Με φοβίζει αυτός ο εχθρός.. Μου ζητάει να είμαι ο εαυτός που δεν ξέρω αν τον είχα ποτέ για να τον αποκτήσω τώρα. Νιώθω το χέρι του να με χαστουκίζει σαν να θέλει να με μετατρέψει σε ακόμα πιο άβουλο ον από ότι ήδη είμαι…

Η φωνή που βγαίνει από το στόμα του είναι δυνατή, επαναλαμβανόμενη και έντονη σαν τους τραγουδιάρηδες των πανηγυριών το Δεκαπενταύγουστο..

« ΞΥΠΝΑ»

"Δεν φταίει ο εχθρός… Φταίει ο καθρέπτης… Ή μήπως φταίω εγώ…? " λέω εγώ..

Ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι ο καλύτερος σου φίλος…

Άκου τον εχθρό σου…Θα σου διδάξει περισσότερα για τον καθρέπτη σου…

3- Vol. 4

Εντάξει...ξέρω τί θα πεις.........Είναι όντως πολύ μελό, με υποκοριστικά, χαιδευτικά λογάκια κτλ......

Δηλαδή χίλες φορές πρεζάκιας..

Ειρωνευόμουν όλους τους άλλους που τα χρησιμοποιούσαν κατά καιρούς..είτε το ένιωθαν είτε όχι..

Εντάξει το ξέρω...ό,τι κορόιδεψα το λούστηκα...αλλά αν μη τι άλλω θα το κάνω σωστά...

Θα χρησιμοποιήσω όλα τα όπλα του αντιπάλου που με κέρδισε...αλλά με την φωνή ενός άλλου..

Είναι γλυκερό, είναι μελό, έχει τοσοδούλικες λέξεις...αλλά έχει αρχίδια...και μια φωνή γδαρμένη από τη λύπη της απώλειας..του ακούσματος του "όχι" , της εσωτερικής ανασφάλειας που τριβελίζει το μυαλό...

Καλό βράδυ..

2- Vol. 4

Πέρασαν 18 μήνες…Πολλές φορές ζητάς κάτι δυνατό για να σου μπει η χρονιά και ύστερα εκείνη φεύγει και σε αφήνει με την δύναμη των πνευμάτων και το ρεύμα που κάνει η πόρτα που δεν έκλεισε..

Μίλησα σε ένα μαύρο πανί, ίδρωσα στα σεντόνια του μυαλού κ του κορμιού σου,, ζήλεψα εσένα που δεν σε ήξερα μια μέρα σαν να είμασταν μαζί για χρόνια, ανάσαινα τον καπνό των τσιγάρων σου, πόνεσα από τα χτυπήματα των χεριών μου στο πρόσωπο μου, έχασα τον εαυτό μου, περπάτησα απέναντι και βγήκα έξω από το τζάμι μου χωρίς να το σπάσω έτοιμος να ορμήσω στα κύματα της θάλασσας  που, πολλές φορές στα μάτια μου, φαινόταν σαν μια άδεια πισίνα.

Ονειρεύτηκα πως πέφτω εκεί και συνθλίβομαι και ερχόσουν εσύ και κολλούσες τα τεμαχισμένα κομμάτια από το παζλ..

Και τώρα σε κοιτάζω με το άκρο του ματιού μου να με κοιτάς…

Δεν ξέρω αν είσαι εσύ ή αν είμαι εγώ.. Πάντως καθρέπτης δεν υπάρχει…

Μόνο ένα τσιγάρο στο χέρι μου που αγγίζεται από το δικό σου..

 

Τι πιο όμορφο δώρο… Ασύγκριτο..

1 - Vol.4

Χτες ζούσες με δανεικά
Tώρα ζεις με τα λίγα τα δικά σου.



Χτες ήξερες ό,τι σε είχανε μάθει
Tώρα έχεις τη γνώση των δικών σου ματιών και των δικών σου χεριών


Χτες ήθελες μια θέση για να χωθείς
Tώρα είσαι στο νταμάρι και ο ήλιος σε φανερώνει απο παντού


Χτες ζούσες με τα ψέμματα
Τώρα ζεις το πόνο και τη ζωηράδα της αλήθειας που θα πρέπει να ανακαλύψεις μόνος σου


Χτες πετούσες τα σκουπίδια από το μπαλκόνι
Tώρα οφείλεις να ανακυκλώσεις για να μη μεταμορφωθείς σε ό,τι πετάς


Χτες σου λέγανε πως όλα ΘΑ φτιάξουν μονομιάς από τους άλλους
Tώρα ξέρεις πως όλα γκρεμίζονται..Και ό,τι φτιάξεις θα το χτίσεις με τα δικά σου χέρια


Χτες ήσουν φτωχοδιάβολος
Tώρα μπορείς να ΜΗΝ είσαι παράσιτο για τα παιδιά σου


Χτες ψήφιζες αυτόν που σου λέγανε οι δικοί σου
Tώρα σε πηδάνε αυτοί που σε χαιδεύανε


Χτες ήσουν μόνος σου
Τώρα είσαι και πάλι μόνος..αλλά τουλάχιστον βλέπεις στο δρόμο και άλλους με την ίδια μοναξιά στα μάτια


Χτες έκανες πλάκα
Τώρα μαθαίνεις να έχεις χιουμορ και αυτοσαρκασμό


Χτες ξυπνούσες και κοιμόσουν με μια ηλίθια αποχαύνωση
Tώρα κοιμάσαι λίγο, ξυπνάς με άγχος και τρέχεις για μια δουλειά


Χτες ήσουν αισιόδοξος χωρίς να ξέρεις για ποιον λόγο
Τώρα μπορείς να τον μάθεις


Χτες δεν φανταζόσουν να χαλάσεις τους κύκλους σου
Τώρα πρέπει να γκρεμίσεις ό,τι ψευδά αγάπησες


Χτες πηδούσες σαν να μην υπήρχε αύριο
Τώρα που δεν υπάρχει θες αγάπη και συντροφιά




Τίποτα μα τίποτα δεν είναι όπως παλιά



Και ό,τι φαίνεται πως είναι ίδιο, σε λίγο θα γίνει σκόνη στα παπούτσια σου......


Πάλεψε για την αλήθεια και σταμάτα να γκρινιάζεις... Όλα είναι εδώ....Και έχεις φωνή...
Χρησιμοποίησε την...

2-Vol. 3

Κουράστηκα…

Έχω περπατήσει πολύ καιρό και δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω αν πάω σε έναν σωστό δρόμο. Ζω σε μέρη που ξέρω το πεζοδρόμιο όμως δεν ξέρω τους ανθρώπους. Μου ζητούν να κάνω θυσίες που ήδη τις έχουν προεξοφλήσει πως είμαι έτοιμος για αυτές. Μου κόβουν το μισθό, μου παίρνουν το όνειρο της καριέρας, μου ρουφάνε την ενέργεια με ηλίθιες πιέσεις για παραγωγικότητα, για ζωντάνια, για χαμόγελο, για δήθεν κοινωνικότητα και εγώ…μένω βουβός και περπατάω…

Οι άνθρωποι που γνωρίζω είναι μαγκωμένοι, λειψοί, γελάνε είτε γοερά για να καλύψουν την δική τους γύμνια είτε σφιγμένα για να μη γρουσουζέψουν την ευχάριστη διάθεση του ενός λεπτού, λες και θα επέλθει η θεία δίκη και θα καταδικαστούν στην μιζέρια και στη θλίψη αν απελευθερωθούν.

Φοβάμαι να δώσω τον εαυτό μου μιας και δεν τον μάθει ακόμα καλά. Θέλω να σου προσφέρω, μα δεν ξέρω τον τρόπο. Νιώθω πως ζητάς πολλά και δε μπορώ να σου τα δώσω. Κάποιες φορές αισθάνομαι αρπακτικό άλλες τρομαγμένο παιδί..

Μπερδεύτηκα..Ίσως ήμουν εδώ και καιρό μπερδεμένος και ξετυλίγομαι..Και όσο το κάνω τόσο πιο πολύ νομίζω πως κρυώνω.

Τράβα τη κουρτίνα, μην ανάβεις το φως..Άλλωστε ακόμα μέρα είναι. Η τηλεόραση και ο υπολογιστής δεν φωτίζουν, υπνωτίζουν..Και στο λέω εγώ που με διαβάζεις μέσα από αυτή τη μηχανή υπνωτισμού.. Ο κόσμος είναι εκεί έξω για να παίξεις, να κλάψεις, να ξανακλάψεις, να φωνάξεις, να παλέψεις ακόμα και ας μην ξέρεις το λόγο, να κουραστείς, να λιώσεις, και ίσως κάποια στιγμή βρεις ένα δρόμο…

Το να κλείνεις τα στόρια στη ζωή σου είναι σαν να προσκαλείς το θηρίο να σου σπάσει το σπίτι. Αν βγεις από το καβούκι θα το κοντράρεις.. Και πού ξέρεις, μπορεί να κερδίσεις.

Δεν είναι σπριντ, είναι μαραθώνιος..

Θα παίξεις και αυτό είναι που μετρά…Στο τέλος…όποιο και αν είναι αυτό…

Οι μικρές νίκες είναι καλύτερες από το μηδέν..

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ