Είμαι έξω στη βεράντα με το κοντομάνικο.. Έχει 8 βαθμούς και ακούω τη βουή της θάλασσας που δε βλέπω αλλά νιώθω..Αφήνομαι στο κρύο που τσούζει να διαπεράσει τους πόρους μου για να νιώσω τη ζωντάνια της τελευταίας μέρας της χρονιάς…

Βλέπω λιγοστά αυτοκίνητα να περνούν το δρόμο…και όσους πατούν την άσφαλτο να το κάνουν άλλοτε με έναν επίπλαστο δυναμισμό και άλλοτε με μια νευρικότητα..με τη νευρικότητα της αμφιβολίας, του άγνωστου μέλλοντος, της ανασφάλειας..

Θα έχω να πληρώσω το νοίκι? Τη ΔΕΗ? Την βενζίνη? Πόσο από αυτά που θα μου κόψουν θα πρέπει να τεμαχίσω για να επιβιώσω?

Πόσο φόρο θα πρέπει να επιβάλλω στην αξιοπρέπεια μου?

Το 2011 ήταν μια γεμάτη χρονιά…γεμάτη νέα διλήμματα, νέα βήματα, νέα φώτα, νέο σπίτι, νέα δουλειά, νέα ανανέωση..

Το κύμα της ανασφάλειας χτυπάει κάθε μέρα τη πόρτα του μυαλού μου, των ματιών μου..
Όλοι σφίγγονται είτε από ανάγκη είτε από υποχρέωση και όλοι μας γκρινιάζουμε για αυτή τη νέα, «μικρότερη» ζωή…






Όμως η ζωή γίνεται ομορφότερη ρε μαλάκα όταν τη ζεις στη πηγή της, όταν νιώθεις τη γη να είναι κολλημένη στα πόδια σου και όχι στον ουρανό σου. Όταν η βόλτα με την αγάπη σου και τους φίλους σου είναι πιο δυνατή από το ποτό που θα κάψει τον ουρανίσκο σου και τη μουσική που θα λιώσει το ηχείο σου..


Ας ζήσουμε τον πόνο της πτώσης της χλιδής μας και ας επουλώσουμε τον πόνο με ένα χάδι από τον άνθρωπο μας…

Εμείς θα ζήσουμε όταν ο κάθε ένας από εμάς κάνει την προσωπική του επανάσταση στην λήθη.

Όταν θα επιβάλλουμε τον φόρο της προσωπικής μας αξιοπρέπειας απέναντι σε ό,τι μας καταδιώκει…στον φόβο, στην ανασφάλεια…

Και θα τον πληρώσουμε αυτόν τον φόρο με την δίψα μας για δημιουργία…


Πόσο καιρό έχεις να πιεις επειδή διψάς?