Είμαι έξω στη βεράντα με το κοντομάνικο.. Έχει 8 βαθμούς και ακούω τη βουή της θάλασσας που δε βλέπω αλλά νιώθω..Αφήνομαι στο κρύο που τσούζει να διαπεράσει τους πόρους μου για να νιώσω τη ζωντάνια της τελευταίας μέρας της χρονιάς…

Βλέπω λιγοστά αυτοκίνητα να περνούν το δρόμο…και όσους πατούν την άσφαλτο να το κάνουν άλλοτε με έναν επίπλαστο δυναμισμό και άλλοτε με μια νευρικότητα..με τη νευρικότητα της αμφιβολίας, του άγνωστου μέλλοντος, της ανασφάλειας..

Θα έχω να πληρώσω το νοίκι? Τη ΔΕΗ? Την βενζίνη? Πόσο από αυτά που θα μου κόψουν θα πρέπει να τεμαχίσω για να επιβιώσω?

Πόσο φόρο θα πρέπει να επιβάλλω στην αξιοπρέπεια μου?

Το 2011 ήταν μια γεμάτη χρονιά…γεμάτη νέα διλήμματα, νέα βήματα, νέα φώτα, νέο σπίτι, νέα δουλειά, νέα ανανέωση..

Το κύμα της ανασφάλειας χτυπάει κάθε μέρα τη πόρτα του μυαλού μου, των ματιών μου..
Όλοι σφίγγονται είτε από ανάγκη είτε από υποχρέωση και όλοι μας γκρινιάζουμε για αυτή τη νέα, «μικρότερη» ζωή…






Όμως η ζωή γίνεται ομορφότερη ρε μαλάκα όταν τη ζεις στη πηγή της, όταν νιώθεις τη γη να είναι κολλημένη στα πόδια σου και όχι στον ουρανό σου. Όταν η βόλτα με την αγάπη σου και τους φίλους σου είναι πιο δυνατή από το ποτό που θα κάψει τον ουρανίσκο σου και τη μουσική που θα λιώσει το ηχείο σου..


Ας ζήσουμε τον πόνο της πτώσης της χλιδής μας και ας επουλώσουμε τον πόνο με ένα χάδι από τον άνθρωπο μας…

Εμείς θα ζήσουμε όταν ο κάθε ένας από εμάς κάνει την προσωπική του επανάσταση στην λήθη.

Όταν θα επιβάλλουμε τον φόρο της προσωπικής μας αξιοπρέπειας απέναντι σε ό,τι μας καταδιώκει…στον φόβο, στην ανασφάλεια…

Και θα τον πληρώσουμε αυτόν τον φόρο με την δίψα μας για δημιουργία…


Πόσο καιρό έχεις να πιεις επειδή διψάς?

1-Vol. 5

Ζητάς ένα τσιγάρο μέσα στη βροχή…Το πακέτο έχει μουσκέψει και είναι ασορτί με τα κόκαλα σου…Και αναρωτιέσαι γιατί δε πας να το αγοράσεις.. ‘Όπως αναρωτιέσαι για πολλά άλλα:

Περιμένεις στη στάση, ενώ έχεις αυτοκίνητο..

Έχεις μουλιάσει στη βροχή, ενώ έχεις ομπρέλα

Έχεις παχύνει ενώ δεν τρως τίποτα

Καθυστερείς να πας στη δουλειά ενώ ξέρεις τι ώρα πρέπει να ξεκινήσεις

Ακούς το ξυπνητήρι να χτυπάει στα αυτιά σου στις 06,00 ενώ είναι Σαββάτο

Χαμογελάς στον κάθε βλάκα που συναντάς ενώ δε γουστάρεις καθόλου τη φάτσα του

Μιλάς συνεχόμενα και μηχανικά ενώ το ξέρεις πως είναι ανώφελο

Ζητάς σεβασμό ενώ δεν τον δίνεις

Κάνεις σεξ ενώ θες να κάνεις έρωτα

Νιώθεις μια ευχάριστη διάθεση τα Χριστούγεννα ενώ τα σιχαίνεσαι ακριβώς γιατί είναι Χριστούγεννα

Πρέπει να πας επίσκεψη και να μιλάς ανόρεκτα με συγγενείς ενώ δεν σε εκφράζει

Συνεχώς ρωτάς τον εαυτό σου γιατί να φοβάσαι ενώ δεν γνωρίζεις τον λόγο που φοβάσαι

Έτσι είσαι, και εδώ πέρα που τα λέμε, όλοι –λίγο ή πολύ- το ίδιο είμαστε.

Όλοι κάπου βγάζουμε έξω μας αυτά που δεν υπάρχουν μέσα μας

Όλοι κάπου βάζουμε μέσα μας καταστάσεις, εικόνες, σφυγμούς και νεύρα που δεν μας ανήκουν.

Όλοι ζούμε μια παράλληλη ζωή με τον εσωτερικό μας κόσμο. Σαν να περπατάμε στο ίδιο πεζοδρόμιο και ακριβώς δίπλα μας, με δυο βήματα απόσταση, είναι ο εαυτός μας που ξεκόλλησε από το κορμί μας και περπατά στον ίδιο δρόμο και αντιδρά τελείως διαφορετικά από εμάς σαν να μην είμαστε εμείς. Και ξάφνου αυτή η σκιά, σαν να φοβάται μην την αναγνωρίσεις, τρέχει και φωλιάζει πάλι μέσα σου…

Όποιος και αν είσαι,όποια πρόσωπα/προσωπεία και αν διαθέτεις, βγες στο δρόμο και ζήσε…Κάποια στιγμή θα νιώσεις τον γνωστό-άγνωστο σου δίπλα σου…Και τάισε τον με τις εικόνες από τα φωτισμένα λαμπιόνια, από τα χαμόγελα των εχθρών και των αγαπημένων και από τις ανάσες της πόλης την ώρα που κοιμάται..

 

Είσαι εσύ και το πιάνο θα συνεχίζει να παίζει για σένα…

Καλά Χριστούγενα…

http://www.youtube.com/watch?v=N7pwiLz4Z4Q