Τον αγόρασα εδώ και 5 χρόνια...
Ωραίος, μεγάλος, με διπλό κρύσταλλο στις άκρες..Δεξιά και αριστερά του, έβαλα ντουλαπάκια για κάθε λογής μικροπράγματα. Από τα ξυριστικά μέχρι μικρά σαπούνια που έκλεβα από τα διάφορα ξενοδοχεία που επισκεπτόμουν μέχρι αρωματικά πανάκια για να μαλακώνει το δέρμα…
Τώρα όμως κοιτώ το τζάμι και βλέπω έναν εχθρό στη πύλη.. Μου φαίνεται πως είναι έτοιμος να σπάσει το γυαλί από τη κακία και το μένος που μου έχει.
Γυρνώ προφίλ να δω μήπως αλλάξει η όψη του λυσσασμένου αντιπάλου, μα εκείνος μου αγριεύει πιο πολύ.. Με κοιτάζει με τα μάτια γεμάτα μαύρους κύκλους που μετατρέπονται σε σταγόνες που κυλάνε στα ζυγωματικά και κατεβαίνουν με γοργό ρυθμό στα χείλη…
Νιώθω τα χέρια του να μου σηκώνουν τη μπλούζα και να δείχνουν τη πλαδαρότητα της κοιλιάς, το ξεχείλωμα της καλής μου ζωής.. Γεμάτη 15ωρα στη δουλειά και σε ένα γραφείο στο οποίο κάνω τα πάντα εκτός από σεξ .Α, και με έναν υπολογιστή που αν είχε ανάλογη θυρίδα USB στο μέγεθος ενός «μέσου» αιδοίου ευχαρίστως θα το πηδούσα, έτσι για να ολοκληρώσω τη σχέση ζωής που έχω αναπτύξει μαζί του τόσο καιρό..
Κάνω να γυρίσω και βλέπω τον ίδιο εχθρό στην ίδια στάση με ενωμένα χείλη..
Τα ενωμένα χείλη δείχνουν θυμό, οργή φυλακισμένη στο πίσω μέρος έτοιμη να ξεχυθεί στο περιβάλλον..
Με φοβίζει αυτός ο εχθρός.. Μου ζητάει να είμαι ο εαυτός που δεν ξέρω αν τον είχα ποτέ για να τον αποκτήσω τώρα. Νιώθω το χέρι του να με χαστουκίζει σαν να θέλει να με μετατρέψει σε ακόμα πιο άβουλο ον από ότι ήδη είμαι…
Η φωνή που βγαίνει από το στόμα του είναι δυνατή, επαναλαμβανόμενη και έντονη σαν τους τραγουδιάρηδες των πανηγυριών το Δεκαπενταύγουστο..
« ΞΥΠΝΑ»
"Δεν φταίει ο εχθρός… Φταίει ο καθρέπτης… Ή μήπως φταίω εγώ…? " λέω εγώ..
Ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι ο καλύτερος σου φίλος…
Άκου τον εχθρό σου…Θα σου διδάξει περισσότερα για τον καθρέπτη σου…
