12

Πάλι δεν ανάβει... Και το έχω ανάγκη τόσο πολύ..

Μην ανησυχείς, δε θα σε ξυπνήσω..Φτάνει που κοιμάσαι εσύ..Έχω τόσες μέρες αυπνίας και εσύ δε κατάλαβες ούτε ένα λεπτό από αυτές..Δε σε κατηγορώ..δεν θέλεις να σκέφτεσαι κάτι άσχημο πλέον..Έχεις ζήσει αρκετά και δεν αντέχεις άλλη σφυριά...

Τα πόδια μου τρέμουν από τη κούραση..τα βλέφαρά μου συναντούν το δέρμα κάτω από τα μάτια και είναι σα να πληγώνουν..

Είμαι 12 μήνες εδώ...έτσι πιστεύω και έτσι πλασάρω τον εαυτό μου..πολλές φορές τον έχω πείσει..όμως η αυπνία με έχει λυγίσει και δε με αφήνει να υποκριθώ στο τζάμι της νύχτας..

Μου είχες πει να φύγω όταν δεν θα αντέχω άλλο να σε αγαπάω...

Και εγώ σου λέω πως μένω όχι γιατί είμαι εδώ αλλά γιατί δεν ξέρω ποιο είναι το αλλού..

Το να μείνεις πολλές φορές δε σημαίνει πως αγαπάς...

Αντίο (και ας μη στο έχω πει ακόμη)

11

Το βήμα ενός περαστικού..Ο αέρας που φυσάει και κάνει τον κόσμο να κουλουριάζεται στα παλτά του κ να τρέχει προς το καταφύγιο του..Και από εκεί να παρατηρεί τους υπόλοιπους γύρω του..Ή και να μην παρατηρεί τίποτα, ούτε καν τον εαυτό του..

Παράξενο δεν είναι? Κοιτάμε τόσες πολλές φάτσες και ορισμένες φορές δεν έχουμε το κουράγιο να δούμε το πρόσωπο μας..

Πήγα επιτέλους να ξυριστώ και ενώ κοιτούσα τον καθρέπτη, δεν έβλεπα εμένα..δε με αναγνώριζα.

Βγήκα έξω στο δρόμο κ αποφάσισα να περπατήσω, έτσι χωρίς προορισμό, χωρίς λόγο. Παλιότερα κατέκρινα αυτούς που πηγαίνουν σινεμά μόνοι τους..Τώρα σαν να τους κατανοώ..

Όταν δεν έχεις κάποιον άλλον να μοιραστείς τις εικόνες, αναγκαστικά τις μοιράζεσαι με τον πιο σκληρό σου φίλο..

Κουράστηκα..Κουράζομαι..Νιώθω να φοβάμαι μήπως κουραστώ και τελικά τα κάνω χερότερα...

Ανάλωσα τον εαυτό μου στο να προσπαθεί να μπει στις ψυχές των άλλων και μέσα από αυτές έβλεπα και την δική μου.Τι λάθος..

Κανείς δε θα σου επιτρέψει να μπεις τόσο βαθιά.γιατί θα σε έχει ανάγκη..και η ανάγκη και πονάει και κοστίζει..

Θέλω να πάρω αγκαλιά, να χαιδέψω, να νιώσω το τρέμουλο των χειλιών σου, να ενώσω τα δάχτυλα μου μαζί σου, να ιδρώσω σε σεντόνια που να μυρίζουν το άρωμα του κορμιού και οχι της μάσκας σου..Να πίνω από το ίδιο κρασί με σένα, να συντονίζω το βήμα μου στα περπατήματα σου, να απολαμβάνω τη σιωπή μου κοιτώντας σε..

Ξέρω πως θα έρθεις κάποια στιγμή..Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην έρθεις όταν εγώ θα έχω στεγνώσει..

10

Βρεθήκαμε τυχαία στον δρόμο..Δε πρόλαβα να δω πόσο είχες αλλάξει στα μάτια μου..

Πέρα από τα τυπικά "τι κάνεις, πώς είσαι" και τις λοιπές μαλακίες για δουλειά και σπίτι, που ξοδεύτηκαν σε 2 λεπτά περπατήσαμε μέχρι το μετρό..Εγώ από αμηχανία να στρίβω τον καπνό και εσύ να μου βγάζεις τα slim σου και με το απλανές βλέμμα σου στο δρόμο να με ρωτάς τη κλασσική ερώτηση των πρώην: "έχεις κάτι αυτή τη περίοδο στη ζωή σου?? "

Κακώς ρε γαμώτο εκφράζομαι ελεύθερα..Κανονικά θα έπρεπε να σου πω πως δεν έχω καμιά συγκεκριμένα αυτή τη περίοδο αλλά δόξα τω θεώ πηδάω αρκετές σαφώς καλύτερες από σένα...

Ή καλύτερα να σου έλεγα πως ναι έχω βρει μια φανταστική κοπέλα που είμαστε μαζί αμέσως μετά τον χωρισμό μας με την οποία έχω απίστευτη επικοινωνία, ψυχική και σωματική, με φροντίζει και μου δίνει όλα όσα δε μου έχεις δώσει εσύ.

Αντ'αυτού σου πετάω ένα "καλά πλάκα μας κάνεις?"...που είναι και η αλήθεια

Εσύ με το αυτάρεσκο χαμόγελο που σου δημιούργησε η ατάκα μου, ακούς ένα τραγούδι από ένα περαστικό αμάξι..."Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το κομμάτι...Με ταξιδεύει"

Και πάλι δε κρατιέμαι...

"Σε ταξιδεύει εκεί όπου δε μπορείς να πας ή καλύτερα εκεί που δεν έχεις τα κότσια να φτάσεις.. Αν νομίζεις πως με το να το παίζεις ελεύθερη, αδέσμευτη και ωραία (και με αρχίδια, όπως είχες πει, περισσότερα από πολλούς άντρες) κάνεις κάτι στη ζωή σου, είσαι η χαμένη του παιχνιδιού μωρό μου..γιατί το κενό υπάρχει..και η φύση σου μπορεί να απεχθάνεται το κενό σου, για αυτό και είμασταν μαζί άλλωστε..

Αλλά ο εγωισμός και η φοβία σου να προχωρήσεις σου φουσκώνει το κενό...και πονάς πίσω από το χαμόγελο που τώρα μου δίνεις...

Εγώ σου έδειξα ποιος είμαι, τί θελω, τί κάνω και πώς το κάνω..Και εσύ έφυγες..Γιατί? Παίζει να μην ξέρεις ούτε εσύ η ίδια..

Άντρας είναι αυτός που έχει τα αρχίδια να βγάλει το μυαλό του, την καρδιά του, τις ανασφάλειες του στο πάτωμα..Και να μη ντρέπεται για αυτό..Εγώ δεν χαμογελάω, απλά πονάω γιατί δεν έχω κανένα λόγο να το κρύψω..

Και για να τελειώνουμε, εγώ μπορώ να σου τραγουδήσω το κομμάτι που λες πως σε ταξιδεύει...ακόμα κ τώρα... παρόλα όσα έχουν γίνει...

Εσύ μπορείς να μου τραγουδήσεις αυτό?? Έχεις τα αρχίδια? "

9

Σε 9 λεπτά...

Μια χαρά χρόνος για να πάρεις ένα καφέ και να βγεις έξω να κάνεις ένα τσιγάρο..Τα χέρια σου τρέμουν και δυσκολεύεσαι να στρίψεις..Μια γουλιά και είναι κάπως καλύτερα τώρα..Για να μη ξεχάσεις και τις παλιές σου συνήθειες, ζητάς αναπτήρα από έναν περαστικό που κινεί το κορμί του ακίνητος μπας και ζεσταθεί..Βλέπεις το δέρμα των δαχτύλων του να ζαρώνει και να παίρνει ένα κόκκινο χρώμα στους κόμπους..Κρύο..

Ξαναπίνεις μια γουλιά ακόμη και η διαφορά της θερμοκρασίας σε φέρνει στα συγκαλά σου..Έχεις γυρίσει το κεφάλι σου στην είσοδο. Οι σταθμοί των τρένων είναι διαφορετικοί από τα αεροδρόμια.Χωνεύουν πολύ περισσότερες εικόνες και κινήσεις..Τόσο βραχυπρόθεσμες όσο ο άντρας με το κοστούμι που τρέχει να προλάβει μην αργοπορήσει στη δουλειά, η μεσήλικη γυναίκα που τραβολογά τα 3 της παιδιά για να πάνε στο σπίτι να φάνε, οι μαθητές που γυρίζουν από το μάθημα, η χορεύτρια με τις πουέντ στο χέρι..Και τόσο μακρινές και τελειωτικές κινήσεις όπως οι αποχαιρετισμοί ενός ζευγαριού..

 

Δεν αναρωτιέσαι γιατί κόλλησε το βλέμμα σου εκεί..Είναι έμφυτη η τάση του ατόμου στο σκοτεινό, στο μη χαρούμενο, σε αυτό που φέρνει ρήξη, στο λυπητερό. Δεν είσαι μελό, αν και πολύ θα το ήθελες ορισμένες φορές για να σταματήσεις να δίνεις την εικόνα του στιβαρού, του σοβαρού, εκείνου που ποτέ δεν έχει πρόβλημα και καμία ανασφάλεια, που πάντα έχει την λογική στο μυαλό του και το ρίσκο στο παντελόνι του..Σε βόλεψε κιόλας αυτή η εικόνα, μην το αρνείσαι..Σου αρέσουν τα ρίσκα και πολύ περισσότερο την βρίσκεις με τον πόνο όταν τα χάνεις παρά κατά τη διάρκεια ..είναι πιο γλυκός, σου καταπραυνει το μόνιμο φόβο σου..μη μιζεριάσεις, μη πέσεις αμαχητί, μην μετανιώσεις..μην κουλουριαστείς στο εγώ σου και κλειδώσεις την πόρτα..

Η πόρτα είναι κλειδωμένη..Αυτό δεν το πήρες χαμπάρι ποτέ σου..Εσύ απλά δίνεις το κλειδί..Και τώρα που το πήρες πίσω και μάλιστα με το παράπονο του ενοίκου πως δεν του έδειξες όλο το σπίτι..δε πειράζει, έτσι είσαι, έτσι κάνεις..

Και κάτι σου λέει πως το σπίτι θα ξανανοικιαστεί..με την ελπίδα να πετάξεις το κλειδί κάποια στιγμή..

Προς το παρόν, πάρε το βήμα σου και προχώρα..μόνος σου..Άλλωστε κανείς δε μπορεί να σου δώσει ούτε ελπίδα, ούτε γιατρειά, ούτε λύσεις..Κανείς δε γουστάρει να μπει τόσο βαθιά..Μόνο εσύ..

Τρέχα τώρα μαλάκα..Μη χάσεις και το τρένο...

8

Είχαμε να συναντηθούμε περίπου 6 μήνες..

Στο ίδιο μπαρ, με τον ίδιο σερβιτόρο και τη θάλασσα να χτυπά τα τελευταία της κύματα στην διάφανη ναϋλον τέντα για την μέρα που μας πέρασε..Στο επόμενο λεπτό θα είναι κάποια άλλα κύματα μιας άλλης μέρας, της επόμενης μέρας..

Με κοιτάς καθώς παραγγέλνω χωρίς να μιλάς..'Ισως γιατί γνωρίζεις την έμφυτη αδυναμία μου στις ενάρξεις..Είχα ξεσυνηθίσει το βλέμμα σου..Στρίβεις τον καπνό, κάνεις μια ρουφηξιά και μου το δίνεις..Αυτή τη συνήθεια την είχαμε και από παλιά..Πριν γίνουμε "σχέση"..

Όσο είχα λείψει προσπαθούσα να φέρω την εικόνα σου σε σταθερή μορφή, σαν φωτογραφία, και δεν τα κατάφερα. Τώρα σε έχω δίπλα μου και δε σε κοιτάζω..Φοβάμαι να το κάνω..ΦΟΒΑΜΑΙ

Αυτή τη καταραμένη λέξη άκουγα συνέχεια όσο είμασταν μαζί, μόνο που τώρα την προφέρω εγώ..Εσύ απλά την βιώσες, την κατέχεις, την ζεις, την κουβαλάς..Και μου την έδωσες στα χέρια τώρα που δεν πρέπει να φοβάμαι..

Ήρθαν τα ποτά και ενόσω τα πίνουμε σου ρίχνω μια κλεφτή ματιά..μορφάζουμε με τον ίδιο τρόπο..Είναι ακόμα χάλια το ποτό τους..Και γελάς..Και τότε σε βλέπω καθαρά..Και γελάμε μαζί..

Σου χαιδεύω το μάγουλο. Τώρα το γέλιο σταματάει και τα μάτια σου κοιτάνε το ξύλο του τραπεζιού..

-Έχεις αναρωτηθεί γιατί δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα τόση ώρα?

-Πάντως όχι από αμηχανία

-Αλλά?

-Δε χρειάζεται να μιλήσουμε..

-Και γιατί βρεθήκαμε?

-Για να σε δω..

-Και εγώ δε σε κοιτάω καν ε? Ωραίος είμαι..

-Με κοιτάς και ας μη με βλέπεις..Ξέρεις ποια είμαι

-Γιατί έχω πάντα την αίσθηση για το αντίθετο?

-Γιατί είσαι ανασφαλής

-Και εσύ φοβισμένη

-Να κάτι που ξέρεις

-Δεν έχει αλλάξει τίποτε στο φόβο σου?

-Ηλίθια ερώτηση..Δε σου ταιριάζει

-Σου έλειψα?

-2η ηλίθια ερώτηση..Ναι..

Γιατί δε μιλάς?

-Γιατί φοβάμαι να σου πω το ίδιο..

-Νόμιζα πως είχα μόνο εγώ το προνόμιο αυτό στη σχέση μας

-Ηλίθια ατάκα

-2-1

-Γιατί σε κοιτάω χωρίς να σε βλέπω?

-Γιατί με αγαπάς

-Και τί κέρδισα?

-Πόνο

-Και φόβο..

-Και τώρα?

-Και τώρα θέλω να απαλλαγώ από αυτό τον φόβο..

-Πώς?

-Μαζί σου

-Και τί σε κάνει να πιστεύεις πως θα φύγει?

-Δεν το πιστεύω..Το θέλω, το εύχομαι αλλά δε το πιστεύω..

-Και τί θέλεις από μένα?

-Μια μέρα

-Να την κάνεις τί?

-Να πάμε μαζί κάπου για μία μέρα. Να κλείσεις τα μάτια σου και να μην σκέφτεσαι τίποτα. Να κάνουμε όσα έχουμε ανάγκη και δεν τα έχουμε ξεστομίσει ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό..

-Δεν γίνεται

-Γιατί?

-Γιατί αν το επιτρέψω, μετά θα πονέσω και άλλο..Άσε που δε θα σου δώσω αυτά που θέλεις

-Και? Γιατί όταν είμασταν μαζί μου τα έδωσες?

-Σωστό..Γιατί το κάνεις αυτό? Γιατί βασανίζεσαι?

-Γιατί θέλω να σταματήσω να φοβάμαι τα μάτια σου, τις κινήσεις σου, την αγκαλιά σου, τα λιγοστά χάδια σου, την απόσταση σου από τον καναπέ που καθόμαστε ακόμα και τώρα..Κουράστηκα να μη χαλαρώνω, να φοβάμαι εσένα που φοβάσαι..Δεν μπορώ άλλο πια..Δεν είμαι το άλλο σου μισό και το ξέρουμε και οι δύο καλά αυτό..

Θέλω μια μέρα να κάνουμε μια παύση στην μιζέρια του φόβου μας, να ανοίξουμε τις γρίλιες μας και να κοιταχτούμε σαν δύο γείτονες που μένουν απέναντι..

Δε με νοιάζει αν ξαναγυρίσω στο σκοτάδι, εδώ ανήκω άλλωστε..Όπως και εσύ.. Όμως δώσε μια μέρα στον εαυτό σου να δει το φως μαζί μου..

-Και αν το φως μας τυφλώσει?

-Καλύτερα να βλέπεις το σκοτάδι τυφλός..Θα θυμάσαι το φως που είδες για τελευταία φορά...