Το βήμα ενός περαστικού..Ο αέρας που φυσάει και κάνει τον κόσμο να κουλουριάζεται στα παλτά του κ να τρέχει προς το καταφύγιο του..Και από εκεί να παρατηρεί τους υπόλοιπους γύρω του..Ή και να μην παρατηρεί τίποτα, ούτε καν τον εαυτό του..
Παράξενο δεν είναι? Κοιτάμε τόσες πολλές φάτσες και ορισμένες φορές δεν έχουμε το κουράγιο να δούμε το πρόσωπο μας..
Πήγα επιτέλους να ξυριστώ και ενώ κοιτούσα τον καθρέπτη, δεν έβλεπα εμένα..δε με αναγνώριζα.
Ανάλωσα τον εαυτό μου στο να προσπαθεί να μπει στις ψυχές των άλλων και μέσα από αυτές έβλεπα και την δική μου.Τι λάθος..
Βγήκα έξω στο δρόμο κ αποφάσισα να περπατήσω, έτσι χωρίς προορισμό, χωρίς λόγο. Παλιότερα κατέκρινα αυτούς που πηγαίνουν σινεμά μόνοι τους..Τώρα σαν να τους κατανοώ..
Όταν δεν έχεις κάποιον άλλον να μοιραστείς τις εικόνες, αναγκαστικά τις μοιράζεσαι με τον πιο σκληρό σου φίλο..
Κουράστηκα..Κουράζομαι..Νιώθω να φοβάμαι μήπως κουραστώ και τελικά τα κάνω χερότερα...Κανείς δε θα σου επιτρέψει να μπεις τόσο βαθιά.γιατί θα σε έχει ανάγκη..και η ανάγκη και πονάει και κοστίζει..
Θέλω να πάρω αγκαλιά, να χαιδέψω, να νιώσω το τρέμουλο των χειλιών σου, να ενώσω τα δάχτυλα μου μαζί σου, να ιδρώσω σε σεντόνια που να μυρίζουν το άρωμα του κορμιού και οχι της μάσκας σου..Να πίνω από το ίδιο κρασί με σένα, να συντονίζω το βήμα μου στα περπατήματα σου, να απολαμβάνω τη σιωπή μου κοιτώντας σε..
Ξέρω πως θα έρθεις κάποια στιγμή..Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην έρθεις όταν εγώ θα έχω στεγνώσει..
