Μια χαρά χρόνος για να πάρεις ένα καφέ και να βγεις έξω να κάνεις ένα τσιγάρο..Τα χέρια σου τρέμουν και δυσκολεύεσαι να στρίψεις..Μια γουλιά και είναι κάπως καλύτερα τώρα..Για να μη ξεχάσεις και τις παλιές σου συνήθειες, ζητάς αναπτήρα από έναν περαστικό που κινεί το κορμί του ακίνητος μπας και ζεσταθεί..Βλέπεις το δέρμα των δαχτύλων του να ζαρώνει και να παίρνει ένα κόκκινο χρώμα στους κόμπους..Κρύο..
Ξαναπίνεις μια γουλιά ακόμη και η διαφορά της θερμοκρασίας σε φέρνει στα συγκαλά σου..Έχεις γυρίσει το κεφάλι σου στην είσοδο. Οι σταθμοί των τρένων είναι διαφορετικοί από τα αεροδρόμια.Χωνεύουν πολύ περισσότερες εικόνες και κινήσεις..Τόσο βραχυπρόθεσμες όσο ο άντρας με το κοστούμι που τρέχει να προλάβει μην αργοπορήσει στη δουλειά, η μεσήλικη γυναίκα που τραβολογά τα 3 της παιδιά για να πάνε στο σπίτι να φάνε, οι μαθητές που γυρίζουν από το μάθημα, η χορεύτρια με τις πουέντ στο χέρι..Και τόσο μακρινές και τελειωτικές κινήσεις όπως οι αποχαιρετισμοί ενός ζευγαριού..
Δεν αναρωτιέσαι γιατί κόλλησε το βλέμμα σου εκεί..Είναι έμφυτη η τάση του ατόμου στο σκοτεινό, στο μη χαρούμενο, σε αυτό που φέρνει ρήξη, στο λυπητερό. Δεν είσαι μελό, αν και πολύ θα το ήθελες ορισμένες φορές για να σταματήσεις να δίνεις την εικόνα του στιβαρού, του σοβαρού, εκείνου που ποτέ δεν έχει πρόβλημα και καμία ανασφάλεια, που πάντα έχει την λογική στο μυαλό του και το ρίσκο στο παντελόνι του..Σε βόλεψε κιόλας αυτή η εικόνα, μην το αρνείσαι..Σου αρέσουν τα ρίσκα και πολύ περισσότερο την βρίσκεις με τον πόνο όταν τα χάνεις παρά κατά τη διάρκεια ..είναι πιο γλυκός, σου καταπραυνει το μόνιμο φόβο σου..μη μιζεριάσεις, μη πέσεις αμαχητί, μην μετανιώσεις..μην κουλουριαστείς στο εγώ σου και κλειδώσεις την πόρτα..
Η πόρτα είναι κλειδωμένη..Αυτό δεν το πήρες χαμπάρι ποτέ σου..Εσύ απλά δίνεις το κλειδί..Και τώρα που το πήρες πίσω και μάλιστα με το παράπονο του ενοίκου πως δεν του έδειξες όλο το σπίτι..δε πειράζει, έτσι είσαι, έτσι κάνεις..
Και κάτι σου λέει πως το σπίτι θα ξανανοικιαστεί..με την ελπίδα να πετάξεις το κλειδί κάποια στιγμή..
Προς το παρόν, πάρε το βήμα σου και προχώρα..μόνος σου..Άλλωστε κανείς δε μπορεί να σου δώσει ούτε ελπίδα, ούτε γιατρειά, ούτε λύσεις..Κανείς δε γουστάρει να μπει τόσο βαθιά..Μόνο εσύ..
