Σκηνή 1η: Βρέχει..Βρέχει πάντα εδώ..Μόλις έχεις γυρίσει από τη δουλειά, γεμάτος πράγματα άχρηστα για να φας και ανοίγεις το μόνο αντικείμενο με ρεύμα που δίνει τροφοδοσία στη ζωή των 12 τ.μ που λες πως ζεις..Είναι περίεργο..Ανοίγεις τον υπολογιστή και μπαίνεις σε ένα κόσμο τεράστιο κ όμως εσύ νιώθεις μόνος..Και κοιτάς τον κόσμο σαν ποτάμι πολύχρωμο κάτω ένα γκρι ουρανό..
Σκηνή 2η: Μια ακόμη βραδιά κυλά ανόρεχτα, με λόγια φίλων να γεμίζουν τη σιωπή σου. Δεν είσαι μόνη, δεν νιώθεις παρέα. Μιλά μια φωνή που λέει πως θέλει αλλά κάνει αυτό που δεν μπορεί. Πόση μοναξιά μπορείς να βιώσεις σαν έχεις έναν άνθρωπο στην απόσταση ενός χεριού? Τόση ώστε να ανοίξεις και εσύ ένα παράθυρο κ να χαθείς στις οπτικές ίνες που θα σε οδηγήσουν-μάταια όπως νόμιζες-στην ζωή ενός άλλου. Δε θες να μιλήσεις, θες να δεις..Θες να αγγίξεις, θες να μυρίσεις..Και δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο μαύρα στίγματα σε λευκή οθόνη..
Σκηνή 3η: Αυτά τα στίγματα ξεδιπλώνουν ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι ερωτήσεων κ απαντήσεων στο βαθύ κόσμο της ανωνυμίας, της αναζήτησης ενός κόσμου ενός άλλου ανθρώπου..Και όμως.. όσο πυκνώνουν τα στίγματα, τόσο πυκνώνει η περιέργεια, η έλξη, η επιθυμία να μιλήσεις, να ακούσεις τη φωνή από την άλλη άκρη του κόσμου, χαμένη στα κύματα, παραμορφωμένη στη χαμηλή σύνδεση, μα τόσο στέρεα, τόσο ηδονική, τόσο παράξενη, τόσο απόκοσμη μα κ τόσο αληθινή. Έχεις την ανάγκη να πεις τα πάντα για σένα, για τις πληγές σου, για τα αγγίγματα στην άλλη μεριά της τρέλας σου, για τα λάθη σου, για τις ελλείψεις σου..για τα όνειρα σου..
Και το κάνεις γιατί αφουγκράζεσαι την επιθυμία που σε κυριεύει…το μυαλό που καίγεται στον οργασμό μιας κουβέντας…Και προχωράς….Και συνεχίζεις..
Σκηνή 4η: Ο οργασμός της μιας κουβέντας, γίνεται φλόγα των λέξεων. Σταματάς να παίζεις με τις λέξεις γιατί νιώθεις τις λέξεις. Και κατανοείς πως η σημασία των λέξεων αποκτά μεγαλύτερη δύναμη όταν αυτές ερμηνεύουν τη σιωπή και των δυο σας.
Σκηνή 5η: Το παρελθόν ξαναχτυπά. Και χτυπά και τις δυο πόρτες των βιωμάτων σας. Σαν να σας υπενθυμίζουν τα λάθη της αναμόχλευσης. Σαν να σπρώχνουν προς το μέλλον που φτιάχνετε. Έστω και με θολή εικόνα, έστω και αν δεν γίνεται με τον κανονικό τρόπο..Άραγε τι γίνεται, τι συμβαίνει στη ζωή μας κανονικά? Και ποιος το ορίζει αυτό?
Σκηνή 6η: Το παρελθόν δίνει τη δύναμη, το καύσιμο για να παλέψεις για την επόμενη ώρα που έρχεται…και έρχεται για να σε δοκιμάσει..για να τεστάρει τις αντοχές που έχεις…για να σε κάνει καλύτερο..
Το ταξίδι είναι εδώ. Και εσύ είσαι το ταξίδι μου. Και εγώ είμαι το ταξίδι σου…
Το «Σε αγαπώ» πλέον είναι λίγο για μας…
