7

Το φως τρεμοπαίζει στο αριστερό σου μάτι..

Και μετά ένα σύντομος ήχος τόσο εκνευριστικός που σε βγάζει από τη νιρβάνα της θέασης του στύλου της ΔΕΗ δίπλα από το φανάρι..Κοιτάς πίσω σου και βλέπεις ένα μανιακό να σου κορνάρει και να ανοιγοκλείνει το στόμα του, προφανώς ρίχνοντας σου καντήλια..Και κοιτάς μπροστά σου το κόκκινο ποτάμι της λεωφόρου..Δε πρέπει να προχώρησες ούτε 5 μέτρα..ούτε και εκείνος..

Ξανακοιτάς τον επόμενο στύλο..Τι χρώμα είναι ακριβώς το φως? Πορτοκαλί? Κίτρινο? Δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς...Και δε σε νοιάζει..Έχεις τόσα πράγματα να σκεφτείς που το μόνο που πραγματικά ζητάς τούτη την στιγμή, ύστερα από 11 ώρες δουλειάς, να χαθείς στο φως..Και να μην ακούς κανέναν..και τίποτα..Έλα όμως που δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι..

Έχεις να σκεφτείς το νοίκι που πρέπει να πληρώσεις, τη προθεσμία για το project, το σέρβις του αυτοκινήτου, τη στραβή ματιά του διευθυντή σου, τους λογαριασμούς των πιστωτικών, το απαξιωτικό βλέμμα μέσα από τα τζάμια των αυτοκινήτων, τις φωνές από τους τσακωμούς, τα λόγια που σου είπε, τα λόγια που θα ήθελες να της είχες πει και δεν τόλμησες, το στομάχι σου που πονά από τα τσιγάρα και τους καφέδες, τους ήχους από τα κλάξον, το βάρος του ασήκωτου κορμιού σου όταν ξυπνάς, τα μάτια της, τα χάδια που πέταξες και αυτά που θα πετάξεις στο μέλλον, το κορμί σου που καίει για εκείνη, τη γκρίνια των φίλων σου για τη ζωή που κάνουν και που δεν θέλουν, τον χτύπο της πόρτας στο άδειο σπίτι, τα κλειδιά που της έδωσες, τον πονοκέφαλο που τον νιώθεις να έρχεται τρέχοντας..

 

Όλα αυτά πόσο πιστεύεις πως κρατάνε?? Δευτερόλεπτα.. Ε λοιπόν τόσα δευτερόλεπτα σου χρειάζονται για να ανοίξεις και τα δύο παράθυρα του αμαξιού, να κάνεις στην άκρη και να βγάλεις μια κραυγή...με όποιο φωνήεν εσύ γουστάρεις..Και να αρχίσουν όλα όσα έχεις μέσα στο νου κ τη ψυχή σου να αναβλύζουν ένα-ένα και να πετιούνται στο δρόμο..Ίσως και να ξορκίζονται.. Και πίστεψε με, πολλοί θα ήθελαν να βρίσκονται τώρα στην ίδια θέση..αλλά...

Όσο και να προσπαθείς δε θα φύγουν οι σκέψεις, ούτε τα προβλήματα..το ξέρεις..Όμως πήρες μια ανάσα και θα το πας πάλι από την αρχή..Έτσι πάει το παιχνίδι και έτσι θα το παίξεις..Δύσκολα και ωραία..Η γιορτή σε περιμένει..

6

H βρύση τρέχει και βουίζει στα αυτιά μου..

Το κεφάλι μου, πέρα από το λιγοστό μυαλό μου κ αίμα, έχει και δύο εσωτερικούς εχθρούς..Και το χτυπούν στα πλάγια..Κλείνω τα μάτια μου και πονώ περισσότερο, τα ξανανοίγω κ πονάω το ίδιο..

Τα μηλίγγια μου χτυπούν σαν τις καμπάνες του χωριού τη Μ.Παρασκευή..Δεν είναι γρήγορες..Είναι αργόσυρτες και συνεχείς, στον ίδιο τόνο, στην ίδια ακριβώς χρονική αλληλουχία..Όταν βομβαρδίζεσαι από έναν ήχο που σιχαίνεσαι δεν έχεις χρόνο αντίδρασης, σε πιάνει εξ αποίνης..Τώρα απλά νιώθω τη ψευδαίσθηση των ελάχιστων δευτερολέπτων ησυχίας..μέχρι να με ξαναβαρέσει..και να σμίξω τα φρύδια μου..μα όταν το κάνω κ αυτό πονάω..

Και τότε ξεκινάνε τα πιο ζόρικα..παρατηρώ την ένωση που κάνει το πλακάκι της κουζίνας με τη βρύση που ακόμα τρέχει όμως δεν έχω το κουράγιο να τη κλείσω..βλέπω να κυλά το νερό και να οδηγείται σε μέρος που δεν το ορίζει ο νους μου..Θυμάμαι τη μάνα μου κάθε φορά που έφευγα για ταξίδι να μου ρίχνει νερό στο δρόμο για να έχω καλό ταξίδι..Πού να πηγαίνει το νερό??

Μια μικρή κίνηση του ματιού μου στην επέκτασης της εικόνας, με φέρνει αντιμέτωπο με το τελειωτικό μου χτύπημα..το δυνατό φως που σκάει στο τζάμι από το αμάξι ενός περαστικού..το φως μεγενθύνει το πόνο μου και ας μη με ραπίζει..

Όλα είναι στη θέση τους, όπως βλέπεις....Η βρύση, η κουζίνα, το λιγοστό μυαλό μου, το φως από τον κόσμο εκεί έξω, οι περίεργες εικόνες μου..Μόνο το χέρι σου λείπει από αυτή την ημικρανία τελικά..

5

Με ρωτάς αν μου αρέσει αυτό που βλέπω ε?

Κάθε φορά που έμπαινα σπίτι, γυρνώντας από τη δουλειά, πήγαινα στο τζάμι και ξάπλωνα με τα ρούχα ακουμπώντας το κεφάλι μου στο πλάι..Το θόλωνα με τα χνώτα μου και καθόμουν ώρες εκεί, κοιτώντας το άπειρο..που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια γλάστρα με τριαντάφυλλο που την έβλεπα να κουνιέται απο τον αέρα..Δεν είχα αίσθηση ούτε του χρόνου που κυλά, ούτε του χώρου, ούτε των αντιδράσεων των γύρω μου..Δεν έδινα σημείο ζωής..Ίσως γιατί ένιωθα πως δεν είχα..

Δεν περίμενα κάτι..Δεν την περίμενα..Η ψευδαίσθηση της αναμονής είναι καλύτερη από τη σιγουριά της μόνιμης απώλειας..Τα λεπτά, οι ώρες έτρεχαν, περπατούσαν, πηδούσαν και εγώ εκεί..Να κοιτώ μια γλάστρα..Και να μην μπορώ να ακούω τα δευτερόλεπτα να χτυπάνε στο ρολόι..Να μου τρυπάνε τα αυτιά..

Ξέρεις τί είναι να δένεις στο άρμα της ζωής μιας άλλης το δικό σου? Να είσαι κοντά της, να την γεύεσαι, να της μιλάς, να την ακούς, να σου ψιθυρίζει τους φόβους της και να φωνάζει το ονομά σου όταν κάνετε έρωτα? Να γράφεις μόνο για εκείνη? Να καθορίζεται η μέρα σου από το αν θα την δεις και πότε? Να στεναχωριέσαι γιατί πρέπει να κοιμηθεί και δεν θα ακούς τη φωνή της και να παρηγοριέσαι βλέποντας να συσπάται το πρόσωπο της και να κουλουριάζεται ενστικτωδώς στο κορμί σου?

Να αγγίζει τα μαλλιά σου και εσύ να τρέμεις μην την χάσεις? Να φοβάσαι πως θα κάνεις κάτι λάθος και θα σου φύγει? Να σου λέει "σε αγαπώ" κ τα μάτια της να σε χτυπούν ευθύβολα χωρίς να παρακαλούν να ακούσουν το "και εγώ"? Να σε παίρνει τηλέφωνο 2 λεπτά αφότου βρεθήκατε και να της λείπεις? Να κλαίει και να σε σφίγγει χωρίς να σου εξηγεί? Τα έχεις νιώσει??? Πες μου..

Και άξαφνα, να μην είσαι τίποτα παρά παρελθόν, μια ωραία ανάμνηση, μια σελίδα σε ένα βιβλίο με πολλά κεφάλαια, ένα από τα χέρια που θα αγγίξουν το κορμί της, ένα από τα στόματα που θα φιλήσουν τα μαλλιά της..Να σου επιστρέφει ό,τι της έχεις γράψει, για να μην έχει να κάνει άλλο με την ενοχλητική φιγούρα σου με τις μόνιμες ανασφάλειες..Μα αφού για κείνη τα έγραψα γαμώτο..τί να τα κάνω?

Να κοιτάς το τηλέφωνο μήπως χτυπήσει και να είναι σιωπηλό και ακόμα και όταν χτυπάει να είναι κάποιος άλλος στον οποίο θα πρέπει να βρεις καμιά καλή κ γρήγορη ατάκα για να κλείσεις..Και πού να την βρεις την ατάκα? Με τί σκέψη? Να γράφεις μηνύματα και να τα σβήνεις..αφού δεν θα απαντήσει..

Να κλείνεις τα μάτια σου και να ξεπετάγονται εικόνες και μικροπράγματα που ούτε καν περίμενες πως θα το θυμόσουν όταν τα βίωνες..

Ναι ήταν παλιά..Πέρασε ο χρόνος..Αλλά δεν ξέχασα..Δε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να το ξαναπεράσει..καλύτερα ζόμπυ του εαυτού μου παρά ο δρόμος που θα περνάει ο καθένας και θα πετάει το τσιγάρο της μοναξιάς ,της ανεπάρκειας κ της ανασφάλειας του..

Και αν με βλέπεις και δε σου αρέσω άλλαξε κανάλι.. Ούτε και σε μένα αρέσω πλέον..Ικανοποιήθηκες?

4

Τί μέρα μπορεί να είναι? Μάλλον Σάββατο..Πώς μπορεί να περνάνε οι μέρες τόσο γρήγορα?

Νομίζεις..Καθόλου γρήγορα δεν περάσανε..Πήγαινες στη δουλειά σου ανόρεχτα, γυρνούσες σπίτι, έτρωγες, κοιμόσουν, έβγαινες με τους φίλους, έπινες, έπινες, έπινες και ξεχνιόσουν..Τώρα που τους τηλεφωνείς και δεν απαντά κανένας, τί θα κάνεις?

Σκέφτεσαι πως όλοι σε έχουν αφήσει μόνο σου, δε νοιάζεται κανείς για το πώς περνάς, πώς νιώθεις ύστερα από 4 μέρες χωρισμένος..Τί τραγική λέξη..χωρισμός..γιατί πότε ένιωσες ενωμένος ? Πότε αισθάνθηκες την ανάγκη να γίνεις ένα με εκείνη, με την φωνή της, με το βλέμμα της, με την απουσία της, με την μυρωδιά του κορμιού της στο σεντόνι..? Ποτέ..

Για αυτό και δεν το είπες σε κανέναν..Για αυτό και έχεις καιρό να μιλήσεις σε κάποιον για αυτά που πραγματικά νιώθεις, για αυτό και δεν ανοίγεις την πόρτα σου και αφήνεις να κοιτάξουν μόνο από το ματάκι..Για αυτό δεν της είπες ποτέ πως την νοιάζεσαι, πως την σκέφτεσαι, πως σου λείπει..Γιατί είσαι άτρωτος..Νομίζεις..

Έχεις φτιάξει ένα ωραιότατο κλουβί μέσα στο οποίο κατοικεί το φάντασμα του εαυτού και κανείς άλλος..Κοιτάς τον υπόλοιπο κόσμο με τον ίδιο ηλίθιο τρόπο που κοιτάς και τους πελάτες στην δουλειά σου..Λες και τους κατέχεις τον εγκέφαλο..

Τον εαυτό σου τον πέταξες πολύ παλιά..Και ξέρεις πολύ καλά για πότε μιλάω..Και ο μόνος λόγος που έπινες πολύ αυτές τις μέρες, δεν ήταν γιατί τελείωσες μαζί της..Ήταν γιατί απογυμνώθηκες..

Και αυτή η σχέση-αν μπορεί να χαρακτηρισθεί έτσι- έγινε για να βαυκαλίζεσαι πως προχωράς, πως εξελίσσεσαι, πως όλα τα έχεις αφήσει πίσω σου, ενώ το μόνο που κατάφερες είναι να μετατραπείς σε ένα ζόμπυ, σε μια καρικατούρα του εγώ σου που έχετε την ίδια φωνή, το ίδιο χρώμα ματιών, τα ίδια ρούχα αλλά χωρίς ένταση, χωρίς βλέμμα, χωρίς ένα κορμί που να πάλλεται πίσω από το ένδυμα..

Και όλα αυτά γιατί τα έκανες? Πες μου ειλικρινά..Γιατί? Ή μήπως τον έχεις ξεχάσει πια τον λόγο?

Σήκωσε το κεφάλι σου κ κοίτα τον καθρέπτη..Σου αρέσει αυτό που βλέπεις?

3

Είναι τόσο ανακουφιστικό ορισμένες φορές να βγαίνεις με φίλο που δεν μιλάει πολύ.

Όχι γιατί εσύ θα έχεις να του πεις κάτι αλλά επειδή κατανοεί τη σημασία του να σιωπάς..

Δεν είναι ανάγκη να λειτουργεί το στόμα .. ειδικά όταν έχεις ούζο και τη θάλασσα απέναντι σου..

Σου δίνει να ανάψεις τσιγάρο..Σε κοιτά και το ίδιο κάνεις και εσύ. Και κείνη την ώρα παίρνει αυτή την έκφραση του ανθρώπου που σε ξέρει, που βλέπει μέσα σου ακόμη όταν δεν είναι έτσι, που έχει άποψη, γνώμη, εντύπωση μα δεν στην δείχνει, δεν στη λέει γιατί δε τη χρειάζεσαι, ούτε κ εκείνος αισθάνεται την ανάγκη να στην εκφράσει..Κάποιες ώρες-σαν κ αυτή- δεν υπάρχουν λόγια, μόνο εικόνες..

Και επειδή οι εικόνες δεν είναι παντοτινές, χτυπάει το κινητό του..Η δουλειά δεν σταματάει ό,τι και αν κάνεις..Απομακρύνεται και προσπαθεί να συνεννοηθεί..Και έρχεται ένας ,μεγάλος άνθρωπος σε ηλικία, να μας δώσει τον λογαριασμό και ένα μπουκάλι ακόμη..Δεν τον είχα προσέξει ποτέ μου τόσα χρόνια που έρχομαι..

-Μα δεν παραγγείλαμε..

-Κέρασμα..

-Γιατί;

-Έτσι γιατί θέλω εγώ.

-Κάτσε..

-8..Αυτό να θυμάσαι..

-Τί είναι το 8?

-Το 8 αν του δώσεις μια σφαλιάρα κ το ξαπλώσεις χάμω, θα γίνει το άπειρο. Αν του κόψεις τη μια άκρη και το τεντώσεις, γίνεται ευθεία, δρόμος. Αν το τραβήξεις από τις 2 άκρες του γίνεται δύο μηδενικά..Ή δύο κύκλοι..Ή τα μάτια της..Και αν τις φέρεις τις δύο άκρες ξανά μαζί, είναι η ένωση..κ πάλι από την αρχή..

Καλή σου νύχτα

2

Ήρθε η ώρα να σου συστηθώ..


Έχω κοιμηθεί σε ένα δέντρο σε μια παραλία που δεν την ήξερα από πριν κ που την βρήκα οδηγώντας για ώρες μόνος μου με το αμάξι χωρίς προορισμό. Κ όταν ξύπνησα έκλαψα χωρίς δάκρυα..
Έχω μείνει ακίνητος στην άκρη του κρεββατιού κοιτώντας το ρολόι του κινητού για να πάρω ένα μήνυμα που ποτέ δεν ήρθε. Είχε ζέστη έξω και εγώ κρύωνα, κρύωνα πολύ..
Φαντάζομαι χάδια, αγκαλιές και αγγίγματα που δεν έχουν συμβεί κ όσο τα φαντάζομαι τόσο πιο πολύ χαμογελώ..Μην ακούς τι λένε, το χαμόγελο δεν είναι μόνο ένδειξη χαρωπής διάθεσης..είναι και η ειρωνεία απέναντι στον εαυτό σου, σε ό,τι δεν έχεις εκείνη τη στιγμή..
Έχω κοιτάξει τη θάλασσα αμέτρητες φορές γιατί την κοιτούσα μαζί της..
Έχω αγγίξει κορμιά που δεν τα ποθούσα, έχω ποθήσει μάτια που δεν είχαν καμιά έκφραση, έχω κάνει έρωτα που δεν τον γούσταρα, έχω πιει τόσο πολύ που δεν άντεχα άλλο και όμως συνέχιζα..
Έχω παρακαλέσει με τα λόγια και τα μάτια για μια αγκαλιά και μου την αρνηθήκανε, έχω νιώσει την ανάγκη για μια κρύα αγκαλιά από το φόβο να μην πάρω αγκαλιά τον εαυτό μου μόνος μου..
Και να'μαι εδώ απέναντι σου..Και αν δεν καταλάβεις αυτά που σου έγραψα, ίσως είναι μάλλον γιατί δεν το ήθελες..
Αν ναι, έλα εδώ..κ γύρνα το νόμισμα..

1

Περπατάς στον δρόμο, κοιτώντας πιθανότατα την τελευταία ηλιόλουστη μέρα ενός δύσκολου φθινοπώρου..

Είσαι σκυμμένος κ βλέπεις κάτω το πεζοδρόμιο και τα παπούτσια σου να το καταπίνουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο που προχωράει γρήγορα να προλάβει κάτι που ίσως καν να μην ξέρει τον λόγο, όπως ακριβώς και εσύ δεν ξέρεις γιατί καπνίζεις αλλά ανάβεις και άλλο τσιγάρο..Σηκώνεις ξανά το κεφάλι και γυρνάς αριστερά να περάσεις το φανάρι και κολλάς εκεί..βιδωμένος..σαν κάτι να σου κλείδωσε τον εγκέφαλο για να μη μπορεί να δώσει εντολή στα πόδια να πας παραπέρα..Χωρίς να σκέφτεσαι κάτι, κάποιον/α..
Χωρίς να νιώθεις κάτι όμορφο, χαρούμενο ή αντίστροφα κάτι που θα σου ρίξει τη διάθεση..Απλά δεν σκέφτεσαι τίποτα..είναι ένα κενό στο χρόνο από εκείνα που δεν έχουν ορισμούς, δεν έχουν γενεσιουργά αίτια..Δεν νιώθεις άδειος, δεν είσαι καλά μα δεν είσαι κ άσχημα, αυτή η μεσοβέζικη κατάσταση που σου δημιουργεί αυτή την έκφραση στο πρόσωπο σου σαν σε ρωτούν "πώς είσαι?" και εσύ δεν μιλάς..απλά μορφάζεις, δίνοντας τη δυνατότητα, τον χρόνο στο μυαλό σου να σκεφτεί κάτι άχαρο και να το ξεστομίσεις..
Και ακούς μια φωνή ξένη στα αυτιά σου, που δε σου θυμίζει τίποτα ή που και να σήμαινε κάτι αυτό ήταν τόσο παλιό που οι καταστάσεις που έχεις βιώσει από τότε το έχεις θάψει τόσο βαθιά που δεν μπορείς καν να το ανασύρεις..Εκείνη η φωνή με ένα ακόμη γύρισμα του κεφαλιού γίνεται εικόνα, σου μιλάει και σε παίρνει αγκαλιά..και ανασύρει εκείνη η μορφή αυτό το "κάτι" που είχες αφήσει να θαφτεί..και εξαφανίζεται ύστερα από λίγο..
Ίσως να έπρεπε έτσι να γίνει..Να μένεις ακίνητος , στο κενό και να έρθει εκείνη η αγκαλιά και τα 1ο λόγια,όχι να σου τα αλλάξουν όλα αλλά έτσι μωρέ να γύρει τη ζυγαριά στο 50-50 της διάθεσης σου..Και κάπως έτσι πέρασε η μέρα σου..Δεν είναι και άσχημα..