Το κεφάλι μου, πέρα από το λιγοστό μυαλό μου κ αίμα, έχει και δύο εσωτερικούς εχθρούς..Και το χτυπούν στα πλάγια..Κλείνω τα μάτια μου και πονώ περισσότερο, τα ξανανοίγω κ πονάω το ίδιο..
Τα μηλίγγια μου χτυπούν σαν τις καμπάνες του χωριού τη Μ.Παρασκευή..Δεν είναι γρήγορες..Είναι αργόσυρτες και συνεχείς, στον ίδιο τόνο, στην ίδια ακριβώς χρονική αλληλουχία..Όταν βομβαρδίζεσαι από έναν ήχο που σιχαίνεσαι δεν έχεις χρόνο αντίδρασης, σε πιάνει εξ αποίνης..Τώρα απλά νιώθω τη ψευδαίσθηση των ελάχιστων δευτερολέπτων ησυχίας..μέχρι να με ξαναβαρέσει..και να σμίξω τα φρύδια μου..μα όταν το κάνω κ αυτό πονάω..
Και τότε ξεκινάνε τα πιο ζόρικα..παρατηρώ την ένωση που κάνει το πλακάκι της κουζίνας με τη βρύση που ακόμα τρέχει όμως δεν έχω το κουράγιο να τη κλείσω..βλέπω να κυλά το νερό και να οδηγείται σε μέρος που δεν το ορίζει ο νους μου..Θυμάμαι τη μάνα μου κάθε φορά που έφευγα για ταξίδι να μου ρίχνει νερό στο δρόμο για να έχω καλό ταξίδι..Πού να πηγαίνει το νερό??
Μια μικρή κίνηση του ματιού μου στην επέκτασης της εικόνας, με φέρνει αντιμέτωπο με το τελειωτικό μου χτύπημα..το δυνατό φως που σκάει στο τζάμι από το αμάξι ενός περαστικού..το φως μεγενθύνει το πόνο μου και ας μη με ραπίζει..
Όλα είναι στη θέση τους, όπως βλέπεις....Η βρύση, η κουζίνα, το λιγοστό μυαλό μου, το φως από τον κόσμο εκεί έξω, οι περίεργες εικόνες μου..Μόνο το χέρι σου λείπει από αυτή την ημικρανία τελικά..
