Το φως τρεμοπαίζει στο αριστερό σου μάτι..
Και μετά ένα σύντομος ήχος τόσο εκνευριστικός που σε βγάζει από τη νιρβάνα της θέασης του στύλου της ΔΕΗ δίπλα από το φανάρι..Κοιτάς πίσω σου και βλέπεις ένα μανιακό να σου κορνάρει και να ανοιγοκλείνει το στόμα του, προφανώς ρίχνοντας σου καντήλια..Και κοιτάς μπροστά σου το κόκκινο ποτάμι της λεωφόρου..Δε πρέπει να προχώρησες ούτε 5 μέτρα..ούτε και εκείνος..
Ξανακοιτάς τον επόμενο στύλο..Τι χρώμα είναι ακριβώς το φως? Πορτοκαλί? Κίτρινο? Δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς...Και δε σε νοιάζει..Έχεις τόσα πράγματα να σκεφτείς που το μόνο που πραγματικά ζητάς τούτη την στιγμή, ύστερα από 11 ώρες δουλειάς, να χαθείς στο φως..Και να μην ακούς κανέναν..και τίποτα..Έλα όμως που δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι..
Έχεις να σκεφτείς το νοίκι που πρέπει να πληρώσεις, τη προθεσμία για το project, το σέρβις του αυτοκινήτου, τη στραβή ματιά του διευθυντή σου, τους λογαριασμούς των πιστωτικών, το απαξιωτικό βλέμμα μέσα από τα τζάμια των αυτοκινήτων, τις φωνές από τους τσακωμούς, τα λόγια που σου είπε, τα λόγια που θα ήθελες να της είχες πει και δεν τόλμησες, το στομάχι σου που πονά από τα τσιγάρα και τους καφέδες, τους ήχους από τα κλάξον, το βάρος του ασήκωτου κορμιού σου όταν ξυπνάς, τα μάτια της, τα χάδια που πέταξες και αυτά που θα πετάξεις στο μέλλον, το κορμί σου που καίει για εκείνη, τη γκρίνια των φίλων σου για τη ζωή που κάνουν και που δεν θέλουν, τον χτύπο της πόρτας στο άδειο σπίτι, τα κλειδιά που της έδωσες, τον πονοκέφαλο που τον νιώθεις να έρχεται τρέχοντας..
Όλα αυτά πόσο πιστεύεις πως κρατάνε?? Δευτερόλεπτα.. Ε λοιπόν τόσα δευτερόλεπτα σου χρειάζονται για να ανοίξεις και τα δύο παράθυρα του αμαξιού, να κάνεις στην άκρη και να βγάλεις μια κραυγή...με όποιο φωνήεν εσύ γουστάρεις..Και να αρχίσουν όλα όσα έχεις μέσα στο νου κ τη ψυχή σου να αναβλύζουν ένα-ένα και να πετιούνται στο δρόμο..Ίσως και να ξορκίζονται.. Και πίστεψε με, πολλοί θα ήθελαν να βρίσκονται τώρα στην ίδια θέση..αλλά...
Όσο και να προσπαθείς δε θα φύγουν οι σκέψεις, ούτε τα προβλήματα..το ξέρεις..Όμως πήρες μια ανάσα και θα το πας πάλι από την αρχή..Έτσι πάει το παιχνίδι και έτσι θα το παίξεις..Δύσκολα και ωραία..Η γιορτή σε περιμένει..
