Νομίζεις..Καθόλου γρήγορα δεν περάσανε..Πήγαινες στη δουλειά σου ανόρεχτα, γυρνούσες σπίτι, έτρωγες, κοιμόσουν, έβγαινες με τους φίλους, έπινες, έπινες, έπινες και ξεχνιόσουν..Τώρα που τους τηλεφωνείς και δεν απαντά κανένας, τί θα κάνεις?
Σκέφτεσαι πως όλοι σε έχουν αφήσει μόνο σου, δε νοιάζεται κανείς για το πώς περνάς, πώς νιώθεις ύστερα από 4 μέρες χωρισμένος..Τί τραγική λέξη..χωρισμός..γιατί πότε ένιωσες ενωμένος ? Πότε αισθάνθηκες την ανάγκη να γίνεις ένα με εκείνη, με την φωνή της, με το βλέμμα της, με την απουσία της, με την μυρωδιά του κορμιού της στο σεντόνι..? Ποτέ..
Για αυτό και δεν το είπες σε κανέναν..Για αυτό και έχεις καιρό να μιλήσεις σε κάποιον για αυτά που πραγματικά νιώθεις, για αυτό και δεν ανοίγεις την πόρτα σου και αφήνεις να κοιτάξουν μόνο από το ματάκι..Για αυτό δεν της είπες ποτέ πως την νοιάζεσαι, πως την σκέφτεσαι, πως σου λείπει..Γιατί είσαι άτρωτος..Νομίζεις..
Έχεις φτιάξει ένα ωραιότατο κλουβί μέσα στο οποίο κατοικεί το φάντασμα του εαυτού και κανείς άλλος..Κοιτάς τον υπόλοιπο κόσμο με τον ίδιο ηλίθιο τρόπο που κοιτάς και τους πελάτες στην δουλειά σου..Λες και τους κατέχεις τον εγκέφαλο..
Τον εαυτό σου τον πέταξες πολύ παλιά..Και ξέρεις πολύ καλά για πότε μιλάω..Και ο μόνος λόγος που έπινες πολύ αυτές τις μέρες, δεν ήταν γιατί τελείωσες μαζί της..Ήταν γιατί απογυμνώθηκες..
Και αυτή η σχέση-αν μπορεί να χαρακτηρισθεί έτσι- έγινε για να βαυκαλίζεσαι πως προχωράς, πως εξελίσσεσαι, πως όλα τα έχεις αφήσει πίσω σου, ενώ το μόνο που κατάφερες είναι να μετατραπείς σε ένα ζόμπυ, σε μια καρικατούρα του εγώ σου που έχετε την ίδια φωνή, το ίδιο χρώμα ματιών, τα ίδια ρούχα αλλά χωρίς ένταση, χωρίς βλέμμα, χωρίς ένα κορμί που να πάλλεται πίσω από το ένδυμα..
Και όλα αυτά γιατί τα έκανες? Πες μου ειλικρινά..Γιατί? Ή μήπως τον έχεις ξεχάσει πια τον λόγο?
Σήκωσε το κεφάλι σου κ κοίτα τον καθρέπτη..Σου αρέσει αυτό που βλέπεις?
