Είναι τόσο ανακουφιστικό ορισμένες φορές να βγαίνεις με φίλο που δεν μιλάει πολύ.
Όχι γιατί εσύ θα έχεις να του πεις κάτι αλλά επειδή κατανοεί τη σημασία του να σιωπάς..
Δεν είναι ανάγκη να λειτουργεί το στόμα .. ειδικά όταν έχεις ούζο και τη θάλασσα απέναντι σου..
Σου δίνει να ανάψεις τσιγάρο..Σε κοιτά και το ίδιο κάνεις και εσύ. Και κείνη την ώρα παίρνει αυτή την έκφραση του ανθρώπου που σε ξέρει, που βλέπει μέσα σου ακόμη όταν δεν είναι έτσι, που έχει άποψη, γνώμη, εντύπωση μα δεν στην δείχνει, δεν στη λέει γιατί δε τη χρειάζεσαι, ούτε κ εκείνος αισθάνεται την ανάγκη να στην εκφράσει..Κάποιες ώρες-σαν κ αυτή- δεν υπάρχουν λόγια, μόνο εικόνες..
Και επειδή οι εικόνες δεν είναι παντοτινές, χτυπάει το κινητό του..Η δουλειά δεν σταματάει ό,τι και αν κάνεις..Απομακρύνεται και προσπαθεί να συνεννοηθεί..Και έρχεται ένας ,μεγάλος άνθρωπος σε ηλικία, να μας δώσει τον λογαριασμό και ένα μπουκάλι ακόμη..Δεν τον είχα προσέξει ποτέ μου τόσα χρόνια που έρχομαι..
-Μα δεν παραγγείλαμε..
-Κέρασμα..
-Γιατί;
-Έτσι γιατί θέλω εγώ.
-Κάτσε..
-8..Αυτό να θυμάσαι..
-Τί είναι το 8?
-Το 8 αν του δώσεις μια σφαλιάρα κ το ξαπλώσεις χάμω, θα γίνει το άπειρο. Αν του κόψεις τη μια άκρη και το τεντώσεις, γίνεται ευθεία, δρόμος. Αν το τραβήξεις από τις 2 άκρες του γίνεται δύο μηδενικά..Ή δύο κύκλοι..Ή τα μάτια της..Και αν τις φέρεις τις δύο άκρες ξανά μαζί, είναι η ένωση..κ πάλι από την αρχή..
Καλή σου νύχτα
