Κάθε φορά που έμπαινα σπίτι, γυρνώντας από τη δουλειά, πήγαινα στο τζάμι και ξάπλωνα με τα ρούχα ακουμπώντας το κεφάλι μου στο πλάι..Το θόλωνα με τα χνώτα μου και καθόμουν ώρες εκεί, κοιτώντας το άπειρο..που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια γλάστρα με τριαντάφυλλο που την έβλεπα να κουνιέται απο τον αέρα..Δεν είχα αίσθηση ούτε του χρόνου που κυλά, ούτε του χώρου, ούτε των αντιδράσεων των γύρω μου..Δεν έδινα σημείο ζωής..Ίσως γιατί ένιωθα πως δεν είχα..
Δεν περίμενα κάτι..Δεν την περίμενα..Η ψευδαίσθηση της αναμονής είναι καλύτερη από τη σιγουριά της μόνιμης απώλειας..Τα λεπτά, οι ώρες έτρεχαν, περπατούσαν, πηδούσαν και εγώ εκεί..Να κοιτώ μια γλάστρα..Και να μην μπορώ να ακούω τα δευτερόλεπτα να χτυπάνε στο ρολόι..Να μου τρυπάνε τα αυτιά..
Ξέρεις τί είναι να δένεις στο άρμα της ζωής μιας άλλης το δικό σου? Να είσαι κοντά της, να την γεύεσαι, να της μιλάς, να την ακούς, να σου ψιθυρίζει τους φόβους της και να φωνάζει το ονομά σου όταν κάνετε έρωτα? Να γράφεις μόνο για εκείνη? Να καθορίζεται η μέρα σου από το αν θα την δεις και πότε? Να στεναχωριέσαι γιατί πρέπει να κοιμηθεί και δεν θα ακούς τη φωνή της και να παρηγοριέσαι βλέποντας να συσπάται το πρόσωπο της και να κουλουριάζεται ενστικτωδώς στο κορμί σου?
Να αγγίζει τα μαλλιά σου και εσύ να τρέμεις μην την χάσεις? Να φοβάσαι πως θα κάνεις κάτι λάθος και θα σου φύγει? Να σου λέει "σε αγαπώ" κ τα μάτια της να σε χτυπούν ευθύβολα χωρίς να παρακαλούν να ακούσουν το "και εγώ"? Να σε παίρνει τηλέφωνο 2 λεπτά αφότου βρεθήκατε και να της λείπεις? Να κλαίει και να σε σφίγγει χωρίς να σου εξηγεί? Τα έχεις νιώσει??? Πες μου..
Και άξαφνα, να μην είσαι τίποτα παρά παρελθόν, μια ωραία ανάμνηση, μια σελίδα σε ένα βιβλίο με πολλά κεφάλαια, ένα από τα χέρια που θα αγγίξουν το κορμί της, ένα από τα στόματα που θα φιλήσουν τα μαλλιά της..Να σου επιστρέφει ό,τι της έχεις γράψει, για να μην έχει να κάνει άλλο με την ενοχλητική φιγούρα σου με τις μόνιμες ανασφάλειες..Μα αφού για κείνη τα έγραψα γαμώτο..τί να τα κάνω?
Να κοιτάς το τηλέφωνο μήπως χτυπήσει και να είναι σιωπηλό και ακόμα και όταν χτυπάει να είναι κάποιος άλλος στον οποίο θα πρέπει να βρεις καμιά καλή κ γρήγορη ατάκα για να κλείσεις..Και πού να την βρεις την ατάκα? Με τί σκέψη? Να γράφεις μηνύματα και να τα σβήνεις..αφού δεν θα απαντήσει..
Να κλείνεις τα μάτια σου και να ξεπετάγονται εικόνες και μικροπράγματα που ούτε καν περίμενες πως θα το θυμόσουν όταν τα βίωνες..
Ναι ήταν παλιά..Πέρασε ο χρόνος..Αλλά δεν ξέχασα..Δε θα επιτρέψω στον εαυτό μου να το ξαναπεράσει..καλύτερα ζόμπυ του εαυτού μου παρά ο δρόμος που θα περνάει ο καθένας και θα πετάει το τσιγάρο της μοναξιάς ,της ανεπάρκειας κ της ανασφάλειας του..
Και αν με βλέπεις και δε σου αρέσω άλλαξε κανάλι.. Ούτε και σε μένα αρέσω πλέον..Ικανοποιήθηκες?
