Επέστρεψα.. Σε ένα τόπο που ψάχνει να βρει προς τα πού κοιτάει το μάτι του και προς τα πού τον οδηγούν τα βήματα του..Ένιωσα την χαρά της επανάκαμψης και τη συστολή της νέας αρχής..
Ήμουν γεμάτος σκέψεις και αμφιβολίες.. Πως θα ήσουν, πως θα σε έβλεπα, τι θα ένιωθες από αυτά τα μάτια που θα σε κοίταζαν για πρώτη φορά ενώ εσύ τα έβλεπες, τα παρατηρούσες συνέχεια για τόσους μήνες..Πώς δεν θα σου έδειχνα τον πανικό μου για αυτή την πρώτη αντάμωση..Έτρεμαν τα χέρια μου καθώς οδηγούσα και η φωνή μου ήταν σταθερή, ήρεμη σχεδόν παιχνιδιάρα στο τηλέφωνο μαζί σου. Το αμάξι κατάπινε τα χιλιόμετρα, τις περιοχές, τα κτίρια κ τις πινακίδες τόσο αργά..Και να φανταστείς πως πήγαινα με 140..
Όταν σε περίμενα να εμφανιστείς είχα κρυφτεί και κρύωνα Αύγουστο μήνα..
Σε είδα να έχεις ένα φόβο κρεμασμένο στο πρόσωπο και έκλεινα τα μάτια μου για να συγκεντρωθώ μόνο στην αίσθηση της ακοής μιας και μόνο αυτή είχα αναπτύξει..Τότε κατάλαβα πως ήσουν εσύ..Δε με ένοιαζε ποια ήσουν, πώς φαίνεσαι, τι πρεσβεύεις..Ήσουν εσύ και αυτό αρκούσε..Και πίστεψε με ακόμα αρκεί..Μόνο που δε το ξέρεις και ας κάνω φιλότιμες προσπάθειες να μη στο δείξω..
Η ανάγκη για άγγιγμα ήταν ένα ποτάμι που φούσκωνε και ξεχείλισε σε τέτοιο βαθμό που μας οδήγησε σε μια δύσκολη απόφαση..Να αποχωριστούμε 2 κομμάτια του εαυτού μας..Να τα θυσιάσουμε μαζί με τα δάκρυα μας στο ξερό χώμα..Μαζί με μια υπόσχεση πως θα φυτρώσει καλύτερο, πιο δυνατό, πιο στέρεο δέντρο..
Και δε θα ησυχάσω αν δε το φυτρώσω..μόνο που κάποια στιγμή μπορεί να φοβηθώ, να κουραστώ, να σκάψω λάθος.. Άντεξα πολλά και μπορώ να αντέξω ακόμα περισσότερα..Άντεξες πολλά..Απλά ζητώ μιαν ανάσα για να συνεχίσω..για αυτό ζητώ το χέρι σου..για όσες λάθος σκέψεις ακολουθούν τις όποιες λάθος κινήσεις του κακού εαυτού μου..
