1

Περπατάς στον δρόμο, κοιτώντας πιθανότατα την τελευταία ηλιόλουστη μέρα ενός δύσκολου φθινοπώρου..

Είσαι σκυμμένος κ βλέπεις κάτω το πεζοδρόμιο και τα παπούτσια σου να το καταπίνουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο που προχωράει γρήγορα να προλάβει κάτι που ίσως καν να μην ξέρει τον λόγο, όπως ακριβώς και εσύ δεν ξέρεις γιατί καπνίζεις αλλά ανάβεις και άλλο τσιγάρο..Σηκώνεις ξανά το κεφάλι και γυρνάς αριστερά να περάσεις το φανάρι και κολλάς εκεί..βιδωμένος..σαν κάτι να σου κλείδωσε τον εγκέφαλο για να μη μπορεί να δώσει εντολή στα πόδια να πας παραπέρα..Χωρίς να σκέφτεσαι κάτι, κάποιον/α..
Χωρίς να νιώθεις κάτι όμορφο, χαρούμενο ή αντίστροφα κάτι που θα σου ρίξει τη διάθεση..Απλά δεν σκέφτεσαι τίποτα..είναι ένα κενό στο χρόνο από εκείνα που δεν έχουν ορισμούς, δεν έχουν γενεσιουργά αίτια..Δεν νιώθεις άδειος, δεν είσαι καλά μα δεν είσαι κ άσχημα, αυτή η μεσοβέζικη κατάσταση που σου δημιουργεί αυτή την έκφραση στο πρόσωπο σου σαν σε ρωτούν "πώς είσαι?" και εσύ δεν μιλάς..απλά μορφάζεις, δίνοντας τη δυνατότητα, τον χρόνο στο μυαλό σου να σκεφτεί κάτι άχαρο και να το ξεστομίσεις..
Και ακούς μια φωνή ξένη στα αυτιά σου, που δε σου θυμίζει τίποτα ή που και να σήμαινε κάτι αυτό ήταν τόσο παλιό που οι καταστάσεις που έχεις βιώσει από τότε το έχεις θάψει τόσο βαθιά που δεν μπορείς καν να το ανασύρεις..Εκείνη η φωνή με ένα ακόμη γύρισμα του κεφαλιού γίνεται εικόνα, σου μιλάει και σε παίρνει αγκαλιά..και ανασύρει εκείνη η μορφή αυτό το "κάτι" που είχες αφήσει να θαφτεί..και εξαφανίζεται ύστερα από λίγο..
Ίσως να έπρεπε έτσι να γίνει..Να μένεις ακίνητος , στο κενό και να έρθει εκείνη η αγκαλιά και τα 1ο λόγια,όχι να σου τα αλλάξουν όλα αλλά έτσι μωρέ να γύρει τη ζυγαριά στο 50-50 της διάθεσης σου..Και κάπως έτσι πέρασε η μέρα σου..Δεν είναι και άσχημα..