Κουράστηκα…
Έχω περπατήσει πολύ καιρό και δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω αν πάω σε έναν σωστό δρόμο. Ζω σε μέρη που ξέρω το πεζοδρόμιο όμως δεν ξέρω τους ανθρώπους. Μου ζητούν να κάνω θυσίες που ήδη τις έχουν προεξοφλήσει πως είμαι έτοιμος για αυτές. Μου κόβουν το μισθό, μου παίρνουν το όνειρο της καριέρας, μου ρουφάνε την ενέργεια με ηλίθιες πιέσεις για παραγωγικότητα, για ζωντάνια, για χαμόγελο, για δήθεν κοινωνικότητα και εγώ…μένω βουβός και περπατάω…
Οι άνθρωποι που γνωρίζω είναι μαγκωμένοι, λειψοί, γελάνε είτε γοερά για να καλύψουν την δική τους γύμνια είτε σφιγμένα για να μη γρουσουζέψουν την ευχάριστη διάθεση του ενός λεπτού, λες και θα επέλθει η θεία δίκη και θα καταδικαστούν στην μιζέρια και στη θλίψη αν απελευθερωθούν.
Φοβάμαι να δώσω τον εαυτό μου μιας και δεν τον μάθει ακόμα καλά. Θέλω να σου προσφέρω, μα δεν ξέρω τον τρόπο. Νιώθω πως ζητάς πολλά και δε μπορώ να σου τα δώσω. Κάποιες φορές αισθάνομαι αρπακτικό άλλες τρομαγμένο παιδί..
Μπερδεύτηκα..Ίσως ήμουν εδώ και καιρό μπερδεμένος και ξετυλίγομαι..Και όσο το κάνω τόσο πιο πολύ νομίζω πως κρυώνω.
Τράβα τη κουρτίνα, μην ανάβεις το φως..Άλλωστε ακόμα μέρα είναι. Η τηλεόραση και ο υπολογιστής δεν φωτίζουν, υπνωτίζουν..Και στο λέω εγώ που με διαβάζεις μέσα από αυτή τη μηχανή υπνωτισμού.. Ο κόσμος είναι εκεί έξω για να παίξεις, να κλάψεις, να ξανακλάψεις, να φωνάξεις, να παλέψεις ακόμα και ας μην ξέρεις το λόγο, να κουραστείς, να λιώσεις, και ίσως κάποια στιγμή βρεις ένα δρόμο…
Το να κλείνεις τα στόρια στη ζωή σου είναι σαν να προσκαλείς το θηρίο να σου σπάσει το σπίτι. Αν βγεις από το καβούκι θα το κοντράρεις.. Και πού ξέρεις, μπορεί να κερδίσεις.
Δεν είναι σπριντ, είναι μαραθώνιος..
Θα παίξεις και αυτό είναι που μετρά…Στο τέλος…όποιο και αν είναι αυτό…
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
