Πέρασαν 18 μήνες…Πολλές φορές ζητάς κάτι δυνατό για να σου μπει η χρονιά και ύστερα εκείνη φεύγει και σε αφήνει με την δύναμη των πνευμάτων και το ρεύμα που κάνει η πόρτα που δεν έκλεισε..
Μίλησα σε ένα μαύρο πανί, ίδρωσα στα σεντόνια του μυαλού κ του κορμιού σου,, ζήλεψα εσένα που δεν σε ήξερα μια μέρα σαν να είμασταν μαζί για χρόνια, ανάσαινα τον καπνό των τσιγάρων σου, πόνεσα από τα χτυπήματα των χεριών μου στο πρόσωπο μου, έχασα τον εαυτό μου, περπάτησα απέναντι και βγήκα έξω από το τζάμι μου χωρίς να το σπάσω έτοιμος να ορμήσω στα κύματα της θάλασσας που, πολλές φορές στα μάτια μου, φαινόταν σαν μια άδεια πισίνα.
Ονειρεύτηκα πως πέφτω εκεί και συνθλίβομαι και ερχόσουν εσύ και κολλούσες τα τεμαχισμένα κομμάτια από το παζλ..
Και τώρα σε κοιτάζω με το άκρο του ματιού μου να με κοιτάς…
Δεν ξέρω αν είσαι εσύ ή αν είμαι εγώ.. Πάντως καθρέπτης δεν υπάρχει…
Μόνο ένα τσιγάρο στο χέρι μου που αγγίζεται από το δικό σου..
