Κατεβαίνει από το τρόλεϊ στην πλατεία Καρύτση. Βλέπει τα λιγοστά φυτά καμμένα από τον ήλιο, τα δακρυγόνα και τα αυτοσχέδια εκρηκτικά. Κοιτάζει τον ουρανό και ενώ τον ψήνει ο ήλιος, νιώθει την στάχτη στην όσφρηση του. Ανεβαίνει με τα πόδια μέχρι την Σταδίου.. Μια κλεφτή ματιά στον Ιανό, μια ακόμη στο συντριβάνι και στο επόμενο πλάνο του μια μονόχρωμη πορτοκαλί λωρίδα που γράφει ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ..
Εκεί που τώρα ρίχνουν λουλούδια, πριν από 20 ώρες ρίχνανε πέτρες, στουπιά και μολότωφ. Εκεί που περπατούσε χέρι-χέρι με ένα συνάδελφο του στη πορεία, εκεί κάψανε ζωντανή μια γυναίκα που έφερνε στον κόσμο ένα παιδί που θα μπορούσε να ήταν το δικό του..
Σκέφτηκε την δική του τη γυναίκα, την πρώην πλέον..Κοίτα να δεις πως τα φέρνει η ζωή..Του πήρανε τον μισθό, του πήρανε την ελευθερία να ακούει αυτό που θέλει, να σκέφτεται ελεύθερα, να πίνει άφοβα, να κάνει έρωτα άφοβα, του πήρανε και την γυναίκα..και την πληρώνει, όπως πληρώνει και τα λάθη του, την ανυπαρξία του στην σχέση τους, στο γάμο τους, στο παιδί που αυτός γέννησε αλλά ποτέ δε το χάρηκε. Φαντάστηκε για ένα λεπτό πως εκεί θα μπορούσε να ήταν η δική του γυναίκα (έστω πρώην πια) με το παιδί του στην κοιλιά της..Και να μη το έβλεπε ποτέ…
Και τώρα που έχει την ευκαιρία να το βλέπει, να το αγγίζει, να το μυρίζει, να παίζει μαζί του στο γρασίδι ενός πάρκου..δε το κάνει..και εκείνη την ώρα αναρωτήθηκε πόσα πράγματα, μικρές, αδιόρατες στιγμές μπορεί να χαθούν από μια λάθος ματιά, από μια λάθος σκέψη από μια λάθος αίσθηση…
Στη Σταδίου είχανε δώσει για πρώτη φορά το ραντεβού τους.. Μεσάνυχτα..Τότε εκείνη την εποχή έπαιζαν πολύ οι Φατμέ..Την ξαναείδε, με τη ματιά που έκαιγε ξανά, ύστερα από 5 χρόνια.. Φυσικά και την έβλεπε κάθε 15 μέρες για να πάρει το παιδί.. όχι όμως με τούτη τη ματιά που έχει τώρα..Και κείνη ήταν αλλιώτικη, πιο ήρεμη, πιο ζεστή..
Μας πήρανε πολλά, ας μη μας πάρουν και την αγάπη..
Τον αγκάλιασε και δώσανε ένα φιλί στο μάγουλο..ίσως γιατί αισθανθήκανε το ίδιο..
Μας πήρανε πολλά, ας μη μας πάρουν και την αγάπη..
