Το μηχάνημα σου ξερνάει το εισιτήριο και κατεβαίνεις τις κυλιόμενες σκάλες.
Αλαφιασμένος ψάχνεις να βρεις το βαγόνι του μετρό που έχει το λιγότερο κόσμο για να μη μυρίζεις τον ιδρώτα των σωμάτων που είναι κολλημένοι στο κοστούμι σου. Κοιτάς το κινητό σου κάθε 20 δευτερόλεπτα για να δεις αν έχεις μήνυμα…Μα αφού δεν έχει σήμα στο μετρό…
Προχωράς και πάλι τρεχάτος στην αριστερή πλευρά της σκάλας και ανεβαίνεις στη κεντρική σάλα του σταθμού.. όλοι τρέχουν να προφτάσουν χωρίς να ξέρουν τον προορισμό. Άλλωστε όλοι μας αυτό δε κάνουμε?
Πηγαίνεις έγκαιρα στο ραντεβού σου. Μιλάς με τον πελάτη για ένα 3ωρο και βγαίνεις στο δρόμο. Έχεις τόση ένταση μέσα σου..Χάρηκες που πέτυχες κ δε το αρνείσαι. Ξόδεψες ώρες ολόκληρες για να φτιάξεις αυτές τις προτάσεις και βλέπεις τους κόπους σου να καρποφορούν. Μπράβο σου, μαγκιά σου. Τώρα ήρθε η ώρα να μη τρέξεις αλλά να περπατήσεις..
Πας στο περίπτερο και παίρνεις τσιγάρα. Εκείνα τα αρωματικά τα μαύρα που σου άρεσαν..Είναι από τις λίγες απολαύσεις που πλέον επιτρέπεις στον εαυτό σου. Δε θες να γυρίσεις σπίτι κ ξέρεις κ το λόγο. Γιατί τον μόνο ήχο που θα ακούσεις είναι της πόρτας που θα χτυπήσεις με δύναμη πίσω σου γιατί έχει φρακάρει κομματάκι κ βαριέσαι να φωνάξεις κάποιον να στη φτιάξει. Όμως έλα τώρα, έχεις χαρά. Πούλησες..
Μόνο που τώρα καθώς καπνίζεις αμέριμνος τους δυο καπνούς σου, τον έναν του τσιγάρου σου κ τον άλλο της πόλης, βλέπεις κ σταματάς.. Ένα χέρι να αγγίζει ένα μάγουλο.. Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που το έκανες αυτό? Πόσα χρόνια έχεις να νιώσεις τέτοια ενέργεια σε ένα άγγιγμα? Πόσο καιρό έχεις να νιώσεις τον πόνο ενός χαδιού?
Και είμαι εγώ αυτός που σε κοιτάζει…Αυτός που σε ακολούθησε από το μετρό ως εδώ.. Και αυτός που αγγίζει το μάγουλο με τέτοια ένταση, με τέτοια τρυφερότητα κ συνάμα πάθος..Και ξέρω αυτό σου το βλέμμα.. Γιατί ήμουν σε αυτή τη θέση.. Και αυτή η θέση πάντα έχει ένα κενό.. Στα δεξιά του χεριού σου..Και όσους χαρτοφύλακες κ να βάλεις δεν αναπληρώνεται.
Κλείσε το μάτι στη ζωή σου κ άνοιξε τις πόρτες της μοίρας σου…Αρκετά δεν έζησες στο σκοτάδι?
