Σήμερα είναι –υποτίθεται- μια μεγάλη μέρα..
Αν το καλοκαίρι είναι μια περίοδος ξεκούρασης και απόκτησης φρέσκιας ενέργειας..
Αν τα Χριστούγεννα κ η Πρωτοχρονιά σημαίνουν τη χαρά του ερχομού του καινούργιου και την προσμονή για κάτι το καλύτερο…
Τότε η Μ. Εβδομάδα (και όχι το Πάσχα) είναι περίοδος περισυλλογής.. Όλοι μας, λίγο έως πολύ- εισερχόμαστε σε ένα χαμηλό τέμπο, σε ένα βαρύ, αργό, πένθιμο ρυθμό..
Τα βήματα μας προς την προσωπική μας εκκλησία, είναι τα βήματα μιας διαδρομής που δεν τελειώνει όμως κανείς μας δε γνωρίζει από πού ξεκίνησε..
Προχωράμε, έχοντας τον ήχο της προσωπικής μας καμπάνας να χτυπά αργόσυρτα, σκεπτόμενοι τα λάθη μας, τα σωστά μας, τα κλάματα κ τα γέλια μας, τους πόθους, τις αμαρτίες μας, τον προσωπικό Γολγοθά της καθημερινότητας που διανύουμε, έχουμε διανύσει κατά το παρελθόν ή πρόκειται να διανύσουμε..
Και το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί, αν σκάψουμε βαθιά στην εσωτερικότητα μας και γονατίσουμε μπροστά στην εικόνα της ζωής μας, είναι να επικοινωνήσουμε με την ανώτερη ύπαρξη..με όποια μορφή μπορεί να πιστεύουμε…
Η ανασκαφή αναδύει τις μυρωδιές όσων έχουμε κάνει και έχουμε ΝΑΙ και σε όσα είπαμε «όχι», «μη», «ίσως», «γιατί»…
Και γονατίζουμε όταν νιώθουμε πως όλα όσα έβγαλε η σκαπάνη της ψυχής μας έχουν αναδυθεί, έχουν εξαϋλωθεί και ανεβαίνουν πάνω στον ουρανό…σαν καπνός…
