Το γρασίδι είναι βρεγμένο… το χαιδεύω σαν τα μαλλιά σου..
Κάνω βήματα με τα δάχτυλα μου στις ψηλότερες κορφές του..από το λακκάκι στη μύτη σου…
Χώνω τη παλάμη μου μέχρι το χώμα όπως όταν σε αγγίζω στο μάγουλο σου..
Το γραπώνω σαν το στήθος σου..
Σκύβω να το μυρίσω όπως κάνω κάθε φορά που κάνουμε έρωτα..να μυρίσω το άρωμα του κορμιού σου..
Κοιτάω τον κόσμο γύρω μου..και μου είναι αδιάφορος..ακριβώς όταν βρίσκεσαι δίπλα μου με τον ώμο μου γυρτό να στηρίζει το κεφάλι σου..
Σκύβω το πρόσωπο μου για να νιώσει τα χείλη σου…
Ξαπλώνω στο γρασίδι κ ανοίγω τα χέρια μου για να υποδεχτώ το κορμί σου..
Ζητάω λίγο αέρα από τα χείλια μου ίσα για να αντέξω την δύναμη του στόματος σου..
Αγκαλιάζω τον εαυτό μου σαν τον χαζό για να παραστήσω την έλλειψη σου..
Μην εύχεσαι ποτέ να ζήσεις κάτι δυνατό..Τελικά μπορεί και να συμβεί..Και να σε τρελαίνει τόσο που να μην μπορείς να υπάρξεις χωρίς την ένταση…Και να έχεις ανάγκη, επιθυμία να ποτιστείς…Γιατί διψάς..όπως διψούσε το γρασίδι πριν ποτιστεί..όπως διψούσες και εσύ…
