1. Τα σπίτια με τον κόκκινο σταυρό είναι παλιοί γνώριμοι..Έχω συνηθίσει να εισέρχομαι σε αυτά ως επισκέπτης, ποτέ ως ασθενής. Πάντα ένιωθα όμως ένα σφίξιμο για το τι θα αντικρύσω, τι θα ακούσω, πώς θα αντιδράσω..Το σφίξιμο γίνεται πέτρα..Κάτι σαν κυματοθραύστης στα όσα ακολούθησαν..ένα τσιγάρο στα γρήγορα, το τηλέφωνο στο χέρι και μια φωνή από την άλλη μεριά της γραμμής τελικά αποδείχτηκαν αρκετά για να μη με πάρει το κύμα μαζί του..
2. Σπίτι..Ακούω πόνο..και ένα κενό στο ανάμεσο της νύχτας μου..κ τα φώτα των ματιών μου να το γεμίζουν..κοιτώντας πάντα στο ίδιο σημείο
3. Ένας νάρθηκας χωρίζει τα μάτια σου από το βλέμμα μου..Ένας νάρθηκας που έχει διττή λειτουργία..σκουπίζει τα μάτια σου και μασκαρεύει το πόνο σου..Το τέλος ήρθε, χωρίς να αρχίσω..
4. Διάφορα γέλια σκορπισμένα σε τραπέζια με καφέ και τσιγάρο χωρίς να ξέρω από πού προέρχονται κ ούτε που θυμάμαι αν τελικά ήμουν κ εγώ εκεί..αν συμμετείχα…Ή μήπως ήταν η παράσταση ενός κομπέρ?
5. Κάθισα στα βράχια που πήγαινα μικρός..Πάντα περνούσα από εκεί για να πάω στη δουλειά..και όμως ποτέ δε σταματούσα…Δε συγκράτησα τι ακριβώς έκανα..Πάντως και πάλι δεν έκλαψα..
6. Ο κύβος ερρίφθη..Φεύγω σε 3 μήνες…
Κόλλησα στην σαββατιάτικη κίνηση της παραλιακής..Το τηλέφωνο χτυπά…
«Μπορείς να μου πεις γιατί φύγαμε από εκεί που είμασταν?» Έλα μου ντε…
7. Ξαναβρίσκω τα πατήματα μου γνωρίζοντας πως θα τα ξαναχάσω..
8. Η καλοκαιρινή άδεια με βρίσκει σε άγνωστο χώρο και περιμένω το ουίσκι να ωριμάσει..
9. Οι αγκαλιές, οι ευχές, τα τελευταία ξενύχτια πριν αναχωρήσω..Γιατί νιώθω πιο σταθερός παρά ποτέ στη γη? Αφού σε λίγο θα πετάξω..
10. Ο υπολογιστής ανοιχτός σε μόνιμη βάση..Δε σε ακούω καλά ρε γαμώτο κάνει παράσιτα το MSN..
11. Ο υπολογιστής αρχίζει να ουρλιάζει από τα νεύρα του που δεν τον κλείνω..Να προλάβω τις προθεσμίες…Αλήθεια ξημέρωσε??
12. Το στομάχι έκανε κόμμα με τον υπολογιστή…Όμως δεν μπορώ να νιώσω τίποτα..Περιμένω πάνω από ένα τηλέφωνο να μάθω..Και δε γουστάρω να μιλήσω σε κανέναν…Σε κανέναν?
Κάθε φορά, τέτοιες μέρες, έχω την αίσθηση πως περπατούμε συνεχώς σε ένα μεγάλο ευθύ διάδρομο και ανοίγουμε κάθε χρόνο τη πόρτα που είναι μπροστά μας κλείνοντας ταυτόχρονα με το πόδι την πόρτα που είναι πίσω μας.. Άλλοτε με βία, άλλοτε με δισταγμό..Το μόνο που αλλάζει είναι ο φωτισμός του διαδρόμου και τα κάδρα των ατόμων που αντικρύσαμε...
Να μας ζήσεις…
